در مورد فرش قرمز نیست. این در مورد احترام است

دسامبر 2012 و GAC بود پس زمینه اپیزودی که بلیک شلتون را به تصویر می‌کشد، سوپراستار کانتری را گرفت که در آن زمان می‌گوید: “هیچ کس نمی خواهد به موسیقی پدربزرگ خود گوش دهد. و برای من مهم نیست که چند تا از این گوزهای قدیمی در اطراف نشویل مانند “اوه خدای من، آن کشور نیست!” خب، این به این دلیل است که دیگر ضبط نمی‌خری، احمق. بچه ها انجام می دهند…”

در 23 ژانویه 2023، زمانی که Saving Country Music بازنشر شد و این نظرات را رد کرد، طوفانی با ابعاد حماسی به راه انداخت. اسطوره کانتری ری پرایس در محکومیت اظهارات بلیک پیش قدم شد. ده ها نفر دیگر پیوستند. خیلی زود، هرجا که در موسیقی کانتری رفتید، مردم می‌خواستند درباره‌اش صحبت کنند. دیل واتسون از انرژی و خشم ناشی از اظهار نظرها استفاده کرد تا جوایز Ameripolitan خود را به عنوان جایگزینی برای CMA آغاز کند. تا به امروز، طنین آن لحظه در سراسر موسیقی کشور احساس می شود.

این فقط نظرات خاص بلیک شلتون نبود. این روشی است که آنها به یک اعصاب دست زدند و احساس بسیار خاصی را بیان کردند که بسیاری از طرفداران واقعی کشور می دانستند که آنجا وجود دارد اما ناگفته باقی ماند. بلیک شلتون به آن صدا داد و آن را واقعی کرد. این همان عصبی است که تحت تأثیر قرار گرفت و همان بررسی دقیقی بود که زمانی که سامی کرشاو علنی شد و گفت که از دسترسی به فرش قرمز برای CMA های 2026 که در 18 نوامبر برگزار می شود، محروم شده است.

سامی کرشاو همیشه بعید بود که تنها باشد. احتمالاً ده‌ها یا صدها اسطوره کانتری هستند که اعضای Grand Ole Opry هستند، به غیر از تهیه‌کنندگان، ترانه سراها و نوازندگان جانبی که آنقدر به موسیقی کمک می‌کنند که درخواست‌هایشان نیز رد شده است یا هرگز آن درخواست‌ها را انجام نمی‌دهند زیرا می‌دانند فرصتی ندارند. در همین حال، اینفلوئنسرهای TikTok، بازیگران، افراد مشهور آنلاین، ورزشکاران و چه کسی می‌داند چه چیز دیگری دعوت‌ها را دریافت می‌کنند، چه رسد به تایید.

ده ها هنرمند متعاقباً جلو آمدند و پشت سر سامی کرشاو گرد آمدند. و حالا رادنی ادکینز می‌گوید که وقتی درخواست کرد روی فرش قرمز هم راه برود، به همین سرنوشت دچار شد.

در حال حاضر میم های ویروسی از طرفداران پخش می شود که می گویند برنامه را تحریم خواهند کرد. فراخوانی برای نمایش جوایز جایگزین یا نوع دیگری از ارائه برای سمی کرشاو، رادنی اتکینز و دیگران وجود دارد تا در آن شرکت کنند و احتمالاً در آن بازی کنند.

باید تصور کنید که در مقطعی CMA ها با این وضعیت به روشی معنادار برخورد خواهند کرد. با اختلاف، این بزرگترین رسوایی در کانتری راک در سال گذشته است، اگر نگوییم در پنج سال گذشته. اما حتی اگر اقدامات اصلاحی انجام شود، نفرین قبلاً زده شده است. اراده بد زیادی برای CMAها ایجاد شده است. این انرژی به گزینه های جایگزین و مخالفت با سازمان و جوایز سرازیر خواهد شد. گول نزنید، صرف نظر از اینکه این موضوع چگونه حل می شود (یا نه)، تصمیم CMA برای رسیدگی نکردن به آن یک اشتباه بزرگ بود.

حتی رئیس شرکت های بزرگ کشوری و دی جی بابی بونز هم همینطور گفت شنبه (11-7) و آن را نامید “فاجعه روابط عمومی برای CMAها… تا زمانی که کسی آن را پاک کند، بدتر و بدتر خواهد شد.” اما یکشنبه فرا رسید، هنوز هیچ راه حلی وجود ندارد، با ده ها مقاله و هزاران پست در رسانه های اجتماعی، میم ها، ویدئوهای ویروسی و غیره، همه این وضعیت را به بالاترین سطح موسیقی کشور و فراتر از آن می رساند. حالا صبح دوشنبه آمد و هنوز چیزی نیست.

در ژانویه، سارا تراهرن، مدیر عامل انجمن موسیقی کانتری اعلام کرد که در پایان سال 2026 بازنشسته می‌شود. در حالی که احتمالاً تعداد بیشتری از مردم در حال حاضر نسبت به قبل از رفتن او را تشویق می‌کنند، حقیقت این است که دوران تصدی او در CMA بسیار بی‌هیجان بود. با این حال، چیزی که او همچنان به ریاست آن ادامه داد، سطحی از انحصار در هر دو مراسم CMA و مراسم معرفی تالار مشاهیر موسیقی کشور بود. موسیقی (همچنین دامنه CMA)، که در آن تنها تعداد معدودی می توانند در این فرآیند شرکت کنند.

بریتانی شفر، که رئیس سابق کالج سرگرمی و تجارت موسیقی مایک کرب در دانشگاه بلمونت است، به عنوان جانشین سارا تراهرن به عنوان مدیر عامل CMA معرفی شده است. او تمرینات خود را در 1 سپتامبر آغاز کرد. شفر رسماً در 1 ژانویه 2027 مسئولیت را بر عهده خواهد گرفت. در بحبوحه این تغییر رهبری است که شکست فرش خوانده شده در حال آشکار شدن است. شاید این بخشی از دلیل پاسخ کند CMA باشد.

مردم می توانند رویای بزرگی در مورد از بین بردن CMA یا راه اندازی جایگزین یا رقیبی برای آن داشته باشند. آکادمی موسیقی کانتری و جوایز ACM در ابتدا به همین شکل شروع شدند، پس از اینکه هنرمندان کانتری ساحل غربی احساس کردند در نشویل از این روند کنار گذاشته شده اند. این هزینه اجرای اولیه برای هنرمندان عمدتاً سواحل غربی تنها پس از چند سال کنار گذاشته شد. اما با وجود اینکه ACM ها تا حدودی با CMA ها رقابت می کنند، CMA ها همچنان سازمانی فراگیر هستند که تا آنجا که هر سازمانی می تواند به مدیریت موسیقی کانتری ادامه می دهد، در حالی که ACM ها تقریباً فقط یک نمایش جوایز با شاخه خیریه هستند.

انجمن موسیقی آمریکا تا حد زیادی در سال 1999 تأسیس شد زیرا هم هنرمندان مسن و هم هنرمندان مستقل تر در این صنعت نادیده گرفته می شدند. از قضا، AMA اکنون هر سال خشم بسیاری را به خود جلب می کند زیرا به اندازه کافی فراگیر نیست.

افرادی که واقعاً تاریخ موسیقی کشور خود را می دانند، ACE را نیز به یاد خواهند آورد. در سال 1974، پس از اینکه اولیویا نیوتن جان برنده جایزه CMA شد، تعدادی از هنرمندان سنتی کانتری در خانه جورج جونز و تامی وینت گرد هم آمدند و سازمان خود را به نام “ACE” یا انجمن هنرمندان کشور تشکیل دادند. سایر شرکت کنندگان شامل پورتر واگنر، جیم اد براون، داتی وست، برندا لی، فارن یانگ، کانوی توئیتی، هنک اسنو، مل تیلیس و دالی پارتون بودند. این سازمان خیلی دوام نیاورد.

شما دیده اید که برخی می گویند که همان احساسی که پشت سامی کرشاو وجود داشت در نسل های قبلی وجود نداشت یا وجود نداشت. اما این دلیلی است که ویلون جنینگز “آیا مطمئنی که هنک این کار را انجام داد” را نوشت و در سال 1975 موفق به کسب موفقیت شماره 1 شد. این دلیلی است که جورج استریت و آلن جکسون “Murder On Music Row” را ضبط کردند و جایزه CMA را برای رویداد آوازی سال در سال 2000 و برنده جایزه CMA برای رویداد آوازی سال در سال 2000 و ترانه سال 99 در جورج 9201 در آن شد. آلن جکسون در مراسم اهدای جوایز CMA گفته بود که او می‌خواهد نسخه کوتاه‌شده‌ای از آهنگ «Choices» را بخواند، آلن جکسون در اعتراض به آهنگ «Choices» آهنگ خود را متوقف کرد.

از قضا، یکی از ویژگی‌های ویژه‌ای که CMA برای نمایش جوایز 2026 اعلام کرده است، “ادای احترام به دهه 90” است، که بی‌اعتنایی به سامی کرشاو را بسیار کنایه‌آمیزتر می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه سازمان می‌خواهد از محبوبیت کنونی آن دوره استفاده کند، اما نمی‌خواهد کار واقعی تجلیل از بسیاری از هنرمندانی را انجام دهد که اینقدر محبوب و مهم بودند. گفته می شود که اکثر ادای احترام برنامه ریزی شده از ستاره های معاصری است که آهنگ های موفق دهه 1990 را اجرا می کنند.

شاید اکنون ادای احترام CMA به دهه 90 گسترش یابد و برخی از ستارگان کانتری دهه 90، از جمله سامی کرشاو، را شامل شود. اما حتی اگر اقدامات اصلاحی در حال حاضر انجام شود، غوغای بزرگی برای تحقق این اتفاق نیاز است، این رویداد همچنان ممکن است بایکوت جدی طرفداران روبرو شود.

اطمینان از اینکه به هنرمندان مسن، هنرمندان مستقل، هنرمندان سنتی و هنرمندان نوظهور فرصت های برابر داده می شود، دلیل اصلی تاسیس فروشگاهی مانند Saving Country Music است. پس از نقل قول های شلتون از “فرتس و جکاسی قدیمی” بلیک بود که این سفر بخشی از یک گفتگوی ملی بزرگتر شد. همچنین پس از آن شاهد ظهور استرجیل سیمپسون، کودی جینکس و در نهایت کریس استپلتون به عنوان Bro-Country بودیم که خشم عموم را به خود جلب کرد و شنوندگان به دنبال چیزهای بیشتری بودند.

سروصدای شدید ناشی از انکار سامی کرشاو چه تأثیری بر خود موسیقی خواهد داشت؟ فقط زمان مشخص خواهد کرد. این در زمانی می آید که صدای جینگل و صدای کلاسیک کانتری در حال حاضر دوباره احیا می شود، از جمله در جریان اصلی، و به ویژه در میان شنوندگان جوان. همانطور که بلیک شلتون یک بار گفت، این دیگر در مورد “گوزهای قدیمی” نیست. همچنین در زمانی می آید که موسیقی از کاتالوگ پشتی محبوب تر از موسیقی فعلی است که امروز منتشر می شود. شنوندگان، پیر و جوان، ترجیح می دهند موسیقی گذشته را بشنوند تا آنچه امروز منتشر می شود.

اما به جای صرف تمام انرژی ایجاد شده توسط موقعیت سامی کرشاو به سمت نفرت از CMA ها، هنرمندان و طرفداران جریان اصلی فعال باید مطمئن شوند که از این لحظه برای جمع کردن منابع، ایجاد ارتباطات مهم، یافتن راه حل هایی برای مشکلاتی که هنرمندان سالخورده و مستقل را گرفته اند، از جمله حذف تعصب ذاتی علیه هنرمندان پیر در سالن هایی مانند CMA استفاده می کنند.

فرش قرمز یک سنت احمقانه مبتنی بر پرستیژ و مد است که در شرایط متعارف احتمالاً ارزش بحث کردن را هم ندارد. اما در این مورد، تعصب عمیق‌تری نسبت به هنرمندان خاصی نشان داد که بسیاری از طرفداران آگاه می‌دانند که همیشه آنجا بوده‌اند و هرگز آن‌ها را ترک نکرده‌اند. سوال بعدی باید این باشد که “در مورد آن چه کنیم؟” آیا فقط مشت‌هایمان را تکان می‌دهیم، از آن برای جذابیت یا قرار گرفتن در رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کنیم، یا به کار سخت ساختارشکنی سیستم‌ها و نگرش‌هایی می‌پردازیم که افسانه‌های کشور را برای مدت طولانی به مرتع رسانده است؟

از زمان پیدایش این ژانر بیش از 100 سال پیش، موسیقی کانتری همواره هدف خود را ارج نهادن به گذشته و پیشبرد آن بوده است. به محض اینکه این اولویت در ژانر نباشد، خود موسیقی کانتری همانطور که ما می شناسیم دیگر وجود نخواهد داشت.

– – – – – – – – – – –

اگر این مقاله را ارزشمند دیدید، لطفاً آن را ترک کنید نکته ذخیره موسیقی کشور.