بررسی صادقانه ادای احترام من همیشه دوستت دارم اثر دالی پارتون

دالی رفته است اما قطعا فراموش نخواهد شد. چهارشنبه شب، 21 اکتبر، انجمن موسیقی کانتری برای قدردانی از ملکه کانتری در مرکز هنرهای نمایشی فیشر دانشگاه بلمونت در نشویل، گروهی پر از ستاره گردآوری کرد. پخش زنده دو ساعته ویژه از ABC واقعاً بزرگترین لحظه ای بود که طرفداران و هنرمندان به طور یکسان به یاد دالی و ادای احترام به او داشتند.

ارائه با قدرت شروع و به پایان رسید، لحظات واقعاً تاثیرگذاری هم در قالب اجراها و هم خاطرات شفاهی داشت که ارزش توجه و بازنگری را دارد، اما هنوز هم گاهی در قسمت‌های میانی پرپیچ و خم می‌شد، زیرا استعداد متوسطی که در ادای احترام به دالی کاملاً ناتوان بود، چه رسد به یادآوری خاطره او یا ارائه یک لحظه الهام‌بخش آشکار شد. ویژه نیز تا حدودی با سخنان یکی دیگر از تالار مشاهیر به نصف کاهش یافت جان اندرسون درگذشت، با انتشار اخبار در اواسط راه ادای احترام.

ارائه از جایی آغاز شد که دالی پارتون شروع کرد، با سازهای آکوستیک و ریشه های بلوگرس در شرق تنسی. وینس گیل، مولی تاتل، ریکی اسکاگز و بلا فلک جشن را با آهنگ قدیمی هیزل دیکنز “چند خاطره قدیمی” آغاز کردند که دالی در آلبوم خود در سال 1999 ضبط کرد. چمن من آبی است. و درست بعد از چات، هر گونه نگرانی مبنی بر اینکه این رویداد ویژه به ریشه‌های عمیق دالی در موسیقی کانتری احترام نمی‌گذارد، در حالی که عکس‌هایی از حرفه‌ی او در پشت صحنه نمایش داده می‌شد، به رختخواب رفت.

سپس ربا مک انتایر برای سخنرانی روی صحنه رفت. ربا یکی از شخصیت های تکراری این شب خواهد بود. ما می‌توانیم تمام شب اینجا باشیم و در مورد آهنگ‌هایی که او نوشته، جوایزی که او به دست آورده صحبت کنیم، اما امشب در مورد این موضوع نیست.» ربا قبل از ادامه توضیح داد که دالی بوده است همان کسی که خدا آفرید [her] بودن او هرگز سعی نکرد در ایده دیگران در مورد اینکه چه کسی باید باشد جا بیفتد… کسی که ما روی صحنه دیدیم، دالی نیز خارج از صحنه بود. معتبر. او بیش از یک ترانه سرا یا سرگرم کننده شد. او به امید تبدیل شد.

“Authenticity” بارها و بارها در طول ارائه، از سوی چهره های موسیقی کانتری و افراد خارجی مانند دوست دالی، اپرا وینفری، مورد کنایه قرار می گیرد. پس از چند اجرا اول، یک مونتاژ ویدیویی که زندگی دالی را به عنوان یک دختر کوچک که در یک کابین یک اتاقه بزرگ می‌شود، شروع به کار موسیقی با عمو بیل و اولین حضور در نمایش پورتر واگنر را روایت می‌کند.

لینی ویلسون سپس رهبری همان گروه بلوگراس را برعهده گرفت که نمایش را با نسخه‌ای از «قطار، قطار» آغاز کرد، از جمله ریکی اسکاگز، مولی تاتل و استوارت دانکن، کمانچه‌زن، که همگی نقش‌های اصلی را بر عهده داشتند. لینی ممکن است برای تنظیم آکوستیک کمی پر سر و صدا و صریح باشد، اما او به چیزی که در غیر این صورت دومین پیشنهاد متوالی بلوگرس برای افتتاحیه نمایش بود، قدرت ستاره ای بخشید.

پس از آن اشلی مک براید یکی از آهنگ های دالی پارتون به نام «کت رنگارنگ» را با اجرای بسیار قوی، اگر نگوییم کمی دست کم گرفته شده، خواند که شامل خواندن یکی از آیات بود. سپس، پس از اینکه کیتی پری برای سخنرانی و ادای احترام به میدان آمد، الا لنگلی، زن لحظه، روی صحنه رفت تا یکی دیگر از آهنگ های دالی به نام جولین را بخواند. به طور مشابه، احساس قوی اما کم اهمیت به نظر می‌رسید، به‌ویژه از آنجایی که اجرا به گونه‌ای تنظیم شده بود که لنگلی را راحت کند، که متأسفانه نت‌ها و امکانات شیرین را برای «لحظه‌ای» حذف کرد.

پس از ست های اولیه بلوگراس و آوازها و سازهای درخشانی که نمونه آنها بود، این اجراهای بعدی نشان داد که واقعاً افراد کمی هستند که بتوانند بزرگترین آهنگ های دالی را به اندازه خود دالی اجرا کنند، یا حداقل در میان استعدادهای فعلی کانتری جریان اصلی نباشند. جای تعجب است که آیا فردی مانند مایلی سایرس یا سیرا فرل می توانست این آهنگ ها را بهتر اجرا کند و اجراهای به یاد ماندنی تری ارائه دهد.

بعداً، ویدیوی گذشته‌نگر از سر گرفته می‌شود و با خروج دالی پارتون از پورتر واگنر و نوشتن «I Will Always Love You» شروع می‌شود، با «Here You Come Again» به پاپ می‌رود و بازیگری را آغاز می‌کند. کلسی بالرینی برای اجرای “اینجا تو دوباره بیا” بیرون آمد، دوباره روی یک کلید پایین تر تنظیم شد، احتمالاً در محدوده آسایش بالرینی باقی می ماند و دوباره اجرای هر گونه آتش بازی یا لحظه های غاز را به سرقت می برد. در یک نقطه، کلسی مجبور شد میکروفون را کم کند و به یک خواننده پشتیبان اجازه دهد که صدایی را بزند که هنوز فقط یک نت متوسط ​​”بالا” بود.

پس از مقدمه ای از شهر کوچک کوچک، داریوش راکر برای اجرای “Two Doors Down” بیرون آمد. اجرا در مواقعی پر تنش بود و کمی گیج کننده بود که چرا این هنرمند و این آهنگ برای این ارائه انتخاب شد، با این تفاوت که حضور هوتی در ارائه به شناخته شدن نام در بین مردم خارج از کشور کمک کرد. پس از آن کارلی پیرس با کریستن چنووث انجام شد که دوباره عملکردی با رجیستر پایین‌تر ارائه کرد که به نظر بی‌تأثیر بود.

جولیا رابرتز از طریق ویدئو ضبط شده سخنرانی بسیار خوبی ارائه کرد، همانطور که اپرا وینفری، بونو، گلدی هاون، کارول برنت و دیگران در طول ارائه سخنرانی کردند. لیدی A برای اجرای «جزایر در جریان» بیرون آمد. و دوباره، تمام یادداشت های اصلی توسط کلید انتخاب شده بی اثر شدند.

اما پایان اجرا جایی است که اجراها در نهایت شروع به اوج گرفتن دوباره کردند. لوکاس نلسون برای آواز “You Can’t Make Make Friends Old” همراه با لینی ویلسون آمد. سپس ما در نهایت آن نت های شیرین را شنیدیم و شما احساس کردید که شاهد استعدادی منحصر به فرد روی صحنه هستید. Little Big Town اجرای صمیمی “Light of a Clear Blue Morning” را خواند که الهام بخش تر بود.

امی گرانت آمده است تا در مورد ایمان دالی پارتون و اهمیت آن برای او صحبت کند و بسیاری از تصمیمات و انتخاب های او را در طول زندگی اش راهنمایی کرده است. برای پیگیری این موضوع، Reba McEntire آمد تا آهنگ “He’s Alive” را بخواند، آهنگی که دالی بارها به صورت زنده خوانده است، از جمله در مراسم اهدای جوایز CMA در سال 1989 در اجرای افسانه ای. وقتی ربا به گروه کر نهایی رسید و توسط یک گروه کر انجیل حمایت شد، بالاخره یکی از آن لحظات سوزن سوزن‌کننده‌ای را که منتظرش بودیم، تجربه کردیم، و جمعیت کامل در یکی از معدود تشویق‌های ایستاده شب روی پای خود بلند شدند.

زک براون آهنگی از دالی پارتون نخواند. اما او آهنگی را خواند که با دالی پارتون خوانده بود به نام “پروانه” که در سال 2025 منتشر شد. زک گفت که او ابتدا آن را برای دالی پارتون ننوشت. اما آهنگ هر چه بیشتر در مورد آن فکر می کرد چنان شد و از او خواست که برای آن بخواند. با گنجاندن قسمت دالی به عنوان آهنگ گرم‌آپ، زک ​​براون اجرای بسیار قدرتمندی از آهنگ را به صورت زنده اجرا کرد، با تصاویری از گل آرایی‌های پروانه‌ای در کنار صحنه‌ها، و به عنوان یک استند برای حضور دالی عمل کرد.

برد پیزلی سپس برای اجرای “When I Get Where I’m Going” آمد، آهنگی که او همچنین به عنوان دوئت با دالی خواند، اما با استاد بلوگرس سیرا هال که قطعات دالی را می خواند و ماندولین می نواخت. این احساس می‌کرد که یکی از الهام‌بخش‌ترین اجراهای شبی است که به سمت خانه اجرا می‌شود.

اما در طول شب، ما می دانستیم که یک نفر باید “I Will Always Love You” را بخواند. ما می‌دانستیم که احساسی خواهد بود و می‌دانستیم که برای انجام این کار به کسی با صدای شگفت‌انگیز نیاز است. ما نمی دانستیم که قرار است کری آندروود باشد، اما زمانی که او روی صحنه رفت کاملاً منطقی بود. در کنار اجرای ربا، اوج شب بود. آندروود با ربا و بقیه اجراکنندگان برای بخش پایانی جشن همراه شد.

من همیشه تو را دوست خواهم داشت: جشن دالی پارتون احتمالا ارزش سرمایه گذاری زمان را داشت، حتی اگر می توانست با اجازه دادن به برخی از هنرمندان برای اجرای اجراهای جسورانه تر یا یافتن هنرمندانی که می توانستند با آهنگ های دالی پارتون جسورتر باشند، تقویت شود. هنرمندانی که می توانند این آهنگ های سر به فلک کشیده دالی پارتون را بخوانند کجا بودند؟ خانواده دالی پارتون در نقش استلا پارتون کجا بودند؟

اما در مجموع، حتی دریافت یک برنامه ویژه دو ساعته در پرایم تایم یک افتخار واقعی و شایسته برای میراث دالی پارتون بود و در پایان، خاطرات و موسیقی بسیار خوبی به اشتراک گذاشته شد.

– – – – – – – – – – –

اگر این مقاله را ارزشمند دیدید، لطفاً آن را ترک کنید نکته ذخیره موسیقی کشور.