نقد آلبوم – “Looks Like Rain” اثر جسی دانیل

کشور سنتی (شماره 510) از کشور DDS.

هنگامی که جسی دانیل برای اولین بار در سال 2018 با آلبوم خود و یکی از آهنگ های امضا شده خود، “نقطه نرم (برای چیزهای سخت)” وارد صحنه شد، او با داستانی الهام بخش از نحوه استفاده از موسیقی کانتری به عنوان راهی برای توانبخشی و رستگاری آمد. دانیل به راحتی معتاد می شد، به خصوص پس از معرفی اسکوترهای ستاره ای از آلبوم های بعدی با الهام از صدای Bakersfield مانند “Rollin’ On” و “Think I’ll Stay”. آنها به کالت های غیرمنتظره ای از یک هنرمند مستقل تبدیل شدند.

اما جسی دانیل وقتی نوبت به نوشتن و تولید آخرین آلبومش رسید در جایی نبود که دیوانگی بسازد. شبیه باران است. او بیشتر حالتی درون نگر و خواننده/ترانه سرا داشت. این لزوماً در همراهی موسیقی این آهنگ ها یافت نمی شود. هنوز هم قطعا کشور است، حتی اگر در برخی از آهنگ ها کمی پراکنده تر باشد. این در نگرش خود آهنگ‌ها و روشی که آنها رویکردی تاریک‌تر، درون‌نگر و گاه تاریک دارند منعکس می‌شود، به طوری که خود جسی پیش‌گفتار این رکورد را با هشداری تقریباً برای عدم انتظار یک زمان خوب پیش می‌برد.

وقتی کتاب در مورد چگونگی نجات موسیقی کانتری نوشته شود، جسی دانیل نقش کوچکی را ایفا خواهد کرد. دانیل از تبدیل شنوندگان به تأثیرگذاری بر همتایان و حتی باز کردن درها به روی برخی از آینده، از کاملاً غیرقانونی به یک صدای پیشرو در جنبش مستقل تبدیل شد. اما مانند بسیاری از هنرمندانی که خود را قبل از شروع کل جنون زک برایان/زک تاپ تثبیت کردند، باید تعجب کنند که چرا بیشتر از این پاداش ها را درو نکرده اند. و اکنون، با افزایش هزینه‌های تور و کاهش فرصت‌ها، دشوار است که بدانیم مسیر رو به جلو چگونه به نظر می‌رسد، حتی برای شخصی مانند جسی دانیل، که قبلاً به شدت تثبیت شده است.

جسی اهل دره سن لورنزو کالیفرنیا است و با افتخار، از جمله اغلب در مورد آن آواز می خواند. اما او برای مدتی به جنوب آستین نقل مکان کرد و معتقد بود که مکان بهتری برای ایجاد یک کمپ پایه برای شغل در حومه شهر است. شاید روی کاغذ حق با او بود. اما همانطور که در یکی از آهنگ های قابل توجه از شبیه باران است جسی با نام “من به آن تعلق ندارم” در مورد احساس غریبه بودن صحبت می کند و مهم نیست کجا می رود. جای تعجب نیست که او اکنون به کالیفرنیا بازگشته است.

“همیشه روز کارگر” یک آهنگ واقعاً تأثیرگذار است که به نظر می رسد در مورد دوستی باشد که خیلی زود رفته است. و اگرچه ممکن است متوفی اکنون در مکانی باشد که هر روز بخشی از یک آخر هفته سه روزه است، اما این فقدان را غم انگیزتر نمی کند، و باعث نمی شود کسانی از ما که در کار 40 ساعته مانده اند احساس گناه کنیم که علائم را نخوانده ایم یا بیشتر برای مداخله انجام نداده ایم. وقتی نتیجه می گیرید، آهنگ “Deep Dark Tears” احتمالاً درباره از دست دادن یک سگ است – و روشی که گیتار فولادی به طور بی وقفه روی شما کار می کند – برای زندگی، شروع نکردن به تقلید از هنر بسیار سخت است.

آهنگ های این آلبوم در همان دوره ای که آخرین آلبوم او ضبط شده بود پسر سن لورنزو (2025) بود، اما اینها از یک مکان تاریک تر بودند. اگرچه دانیل این آلبوم را “پاک” توصیف می کند، اما اجرای موسیقی عالی و خوش ذوق لحظات را زینت می دهد شبیه باران استبا حسن نیت از گیتاریست استیل افسانه ای کالب ملو، کمانچه نواز بیلی کنترراس و اسطوره سازدهنی چارلی مک کوی. جسی خود این مجموعه را تهیه کرد، اما تهیه کننده و مهندس بسیار مورد احترام آندریا توکیچ در ضبط آن شرکت داشت.

وقتی به آهنگی مانند آهنگ نسبتاً پر جنب و جوش «Our Love Is Gonna Pull Us Through» می رسید، هیچ یک از رویکردهای «لخت» را که جسی در مورد آن صحبت می کند، نمی شنوید. “عمدی” ممکن است توصیف بهتری از نحوه به تصویر کشیدن این آلبوم باشد، از جمله در آهنگ واقعا قوی با داستانی پنهان به نام “Desiree” که آلبوم را می بندد.

آهنگ عنوان افتتاحیه به شبیه باران است در واقع آهنگ پایانی برای اولین رکورد جسی دانیل بود، که به سختی می توان با آن استدلال کرد زیرا حال و هوای خوبی را برای این رکورد تیره تر ایجاد می کند. دانیل در گذشته آهنگ های دیگری را نیز به عنوان آهنگ های عنوان کاور کرده است (پسر سن لورنزو). اما این کار را ترک می کند شبیه باران است فقط با هفت آهنگ جدید و بله، یک “تک” قوی برای اسکوترها وجود ندارد که بتواند دروازه ای برای طرفداران معمولی کانتری باشد، در حالی که دانیل دقیقاً نوشته های Townes یا Isbell را در اینجا نشان نمی دهد.

اما جسی دانیل دیگر آن بچه ای نیست که باید خودش را ثابت کند. تقریباً یک دهه از عمر حرفه‌ای‌اش می‌گذرد، او باید به آینده فکر کند، چه آهنگ‌ها و میراثی را می‌خواهد پرورش دهد و زندگی‌اش در آینده چگونه به نظر می‌رسد. آیا گذراندن روزهای بیشتر در تور، پشت سر گذاشتن بچه ها برای یک سال دیگر، تلاش برای نگه داشتن گروه در تور، و زندگی در مکان هایی با احساس غریبه ای که او در آهنگ “من به آن تعلق ندارم” می خواند واقعا چیزی است که او می خواهد در آینده به آن ادامه دهد؟

شبیه باران است ممکن است همه پاسخ ها را نداشته باشد. اما جسی دانیل را به تصویر می‌کشد که به پرسش‌های سخت در دندان‌ها خیره می‌شود، با کمی شک و تردید در خود مبارزه می‌کند و از بیان این آسیب‌پذیری‌ها از طریق آهنگ‌هایش نمی‌ترسد. او از موسیقی کانتری برای تحمل اعتیاد و سختی ها استفاده کرد و پیروز و تمام عیار بیرون آمد. اما بعد چه می شود؟ شاید این آینده ای با آهنگ های پرمعنی تر باشد که آرزوی فراتر از دیوانه بودن را برآورده می کند. یا شاید، درست مثل همه ما، دنیل مجبور شد لحظات تاریک تری را پشت سر بگذارد تا استقامت کند، نور را ببیند و به آینده ای روشن تر و متعادل تر بازگردد.

8/10

– – – – – – – – – –

استریم/دانلود شبیه باران است