نقد و بررسی آلبوم – یک میلیون دلیل اثر دیوید آلن کو

کانتری سنتی #510)، راک جنوبی (#562) و مقداری رپ کانتری (#540) در کشور DDS.

یک میلیون دلیل هرگز قرار نبود آهنگ رسمی قو دیوید آلن کو یا پایان کار او باشد. در هر صورت، قرار بود پس از سال‌ها کاهش توجه، راه‌اندازی مجدد شود. در ابتدا در سال 2017 با قصد انتشار توسط لیبل رپ کانتری Average Joes Entertainment که کلت فورد تأسیس کرد، ضبط شد، در نهایت کنار گذاشته شد، سپس توسط مدیر مشترک کو و شریک سابق اوریج جوز، کن مدسون خریداری شد و احتمالاً برای انتشار پس از مرگ کو، که در 29 آوریل رخ داد، رزرو شد.

هر طرفدار باتجربه دیوید آلن کو می دانست که انتظارات خود را برای این رکورد کاهش دهد. در غیر این صورت، احتمالاً نزدیک به 10 سال در قفسه نمی ماند. اما یک میلیون دلیل آنقدرها هم که انتظار می‌رود بد نیست، حتی اگر قطعاً آن‌قدر هم که انتظار می‌رود خوب نباشد. او از کوی در حال اجرای رپ کانتری فیلمبرداری کرد. از این گذشته، این کسی بود که زندگی اش را تامین می کرد، و خود کو دوست داشت به خود ببالد که چگونه او بود که رپ را “اختراع” کرد. اما آن لحظات گذرا هستند، در حالی که چند لحظه تلخ و شاید چند آهنگ ارزشمند برای اضافه کردن به کاتالوگ گسترده تر “Greatest Hits” Coe وجود دارد.

مقدمه آلبوم Wrestler Ric Flair کاملاً مضحک است و نیازی به اضافه کردن ندارد. بازسازی «You Never Even Called Me By My Name» توسط کو به نظر کاملاً اضافی است. “Roll Me a Smoke” با تلاشش برای ایجاد فضای جزیره جیمی بافت، با وجود گیتار فولادی واقعا عالی در آهنگ، احمقانه و در حد شرم آور است. همین امر در مورد آهنگ بزرگ رپ کانتری این رکورد، “ذهن من را آزاد کن” که کو را در برخی از لاف زدن هایش در بدترین حالت خود می بیند.

«گوشه نقد و کو» همچنین متوجه می‌شود که دیوید در حال انجام آن کاری اسطوره‌ساز و اسطوره‌ساز است که در طول زندگی حرفه‌ای‌اش به آن شهرت داشته و تلاش می‌کند با دور شدن از هنرمندان دیگر – در این مورد، جانی کش، میراث خود را ارتقا دهد. اما شیرینی و صمیمیت زیربنایی در مسیر وجود دارد که به عنوان ادای احترام به جانی، که او قطعاً با او دوست بود، ارائه می شود. و اگر از طرفداران دیرینه دیوید آلن کو هستید، طبیعت افسانه ساز و لاف زننده او چیزی است که دوست دارید یا حداقل می بخشید.

خوشبختانه نسخه “Take This Job and Shove It” گنجانده شده است یک میلیون دلیل همان کاری که کو با دو گروه موسیقی رپ کانتری The Moonshine Bandits انجام داد، نیست. در عوض، این در واقع یک نسخه پر انرژی تر و معاصر تر از آهنگ است که نسخه بدی نیست. آهنگ “A Million Reasons” نیز به خودی خود آهنگ بدی نیست و شاید یکی از نکات مهم در این رکورد باشد. زمینه این است که کو یک حکم IRS علیه او داشت و او به پرداخت یک میلیون دلار غرامت محکوم شد.

دو آهنگ در این آلبوم توسط کید راک نوشته شده است و هیچکدام از آنها “ذهن من را آزاد کن” نبود، جایی که کو در خود آهنگ ادعا می کند که کید با هم همکاری کرده است. هیچ کدام از آنها آهنگ رپ کانتری هم نیستند. یکی از آنها یکی از بهترین آهنگ های آلبوم به نام “فقط خدا می داند چرا” است – یک آهنگ بسیار پرمعنی و درون نگر. دیگری، به نام پدر مجرد، سعی می‌کند احساساتی باشد، اما آنقدر سخت است که نمی‌تواند به خوبی از پس آن بربیاید، اگرچه شاید پدران مجردی که آنجا وجود دارند، احساساتی را در آن پیدا کنند.

دیوید آلن کو در نهایت برای آهنگ‌های این آلبوم به یاد نمی‌آید، حتی اگر گاهی به یک سنگ نوشته تلخ تبدیل شود. او به خاطر آهنگ‌های نمادین، چه آنهایی که خوانده و چه آنهایی که برای دیگران نوشته است، به یاد خواهد ماند. از او به عنوان یک شمایل شکن در پادشاهی روستایی یاد خواهد شد. و برای برخی، او به عنوان یک شخصیت نژادپرست و ناخوشایند به یاد می‌آید، حتی اگر میراث او را درک نکند.

اما اشتباه نکنید، دیوید آلن کو در یادها خواهد ماند. اثری که او در کشور به جای گذاشت ماندگار بود. هیچ کس دیگر هرگز مانند دیوید آلن کوی نخواهد بود، زیرا خوب یا بد، هیچ کس هرگز اجازه نخواهد داشت. دهه آخر زندگی او تار بود، با سوالات بی‌پاسخ و درام خانوادگی که هرگز اجازه نداد کو از آهنگ قو لذت ببرد. اما یک میلیون دلیل برخی از شکاف ها را پر می کند و داستان را با نت موسیقی که لحظات خود را دارد به پایان می رساند.

6.6/10

– – – – – – – –