چرا تلویزیون را برای همیشه عوض کردند

اگر در دهه 70 بزرگ شده اید، سه کانال برای انتخاب داشتید، اما به نوعی سریال های موجود در آنها برخی از بهترین برنامه های تلویزیونی هستند که تا به حال ساخته شده اند.

بسیاری از ما سه شبکه، یک ایستگاه PBS و شاید یک کانال UHF فازی را به یاد داریم، به علاوه اگر به اندازه کافی خوش شانس بودید که کابل داشته باشید. اما تلویزیون در دهه 70 آنقدر خوب بود و ترکیب آن چنان محکم بود که با نگاهی به گذشته، باور اینکه همه این برنامه ها همزمان وجود داشته اند، سخت است.

این را تصور کنید: این یک شنبه شب در سال 1973 است و CBS در حال پخش است همه افراد خانواده، M*A*S*Z، نمایش مری تایلر مور، نمایش باب نیوهارت، و نمایش کارول برنت

وای این یک ترکیب است

The Village Purge تلویزیون دهه 1970 را تغییر داد

دهه واقعاً اینطور شروع نشد. در حالی که تلویزیون دهه 1970 بیشتر به خاطر حال و هوای تلخش شناخته می شود، تلویزیون اوایل دهه 1970 در واقع هنوز پر از اسب های سخنگو و میلیونرهای تپه ای بود.

درست است در اوایل دهه 1970، تلویزیون پر از برنامه های «کشوری» بود که عمدتاً در شبکه CBS یافت می شد، از برنامه های متنوعی مانند هی هاو در مورد ماهی خارج از آب کمدی مانند هکتار سبز و این بورلی هیلبیلیس، و خانواده (خانواده بزرگ) به عنوان نشان می دهد تقاطع پتیکوت. سپس CBS تصمیم گرفت که این برنامه را از برنامه خود حذف کند تا مخاطبان شهری را جذب کند (با پول بیشتری برای خرج کردن) و کاری را انجام داد که بعداً “پاکسازی روستایی” نامیده شد – برنامه هایی که واقعاً در رتبه بندی خوب ظاهر شدند، از بین رفت. [There’s a great Mobituaries episode about this very thing.]

این موضوع مکان‌هایی را برای نوع جدیدی از برنامه‌نویسی که ممکن است آن را «تلویزیون واقعی» بنامید، باز کرد، اما نه به شکلی که امروز می‌شناسیم. اینها خانواده های واقعی بودند و در زیاد موقعیت های واقعی — این دوران نورمن لیر بود، موجی از کمدی های کمدی متمرکز بر موضوعاتی مانند همه افراد خانواده، مد، و خانواده جفرسون این امر فراتر از حماقت و حماقت بود که آینه ای را برای آمریکا نگه داشت.

معیارهای طنز دهه 70 «بیگ 4» ما چیست؟

و این ما را به کمدهای کمدی بیگ 4 دهه 70 می رساند. اما ابتدا باید معیارهای خود را مشخص کنیم زیرا چیزهای خوب زیادی برای انتخاب وجود دارد.

• متولدین دهه 70: این نمایش در دهه اول پخش شد و در آن زمان بیشترین تاثیر را داشت.
• رتبه های بزرگ: بر منتقدان غلبه کرد. ما با میلیون ها و میلیون ها نفر صحبت می کنیم که هر هفته تماشا می کنند.
• تغییر دهنده بازی: نمایش باید قوانین را زیر پا می گذاشت، قالب جدیدی ابداع می کرد و/یا چهره تلویزیون را تغییر می داد.
• دم دراز: اگرچه امروزه چندان رایج نیست، اما نمایش‌های نمادین این دوره باعث ایجاد فیلم‌های مستقل، عبارات جذاب، تکرار بی‌پایان شد و جایگاهی منحصر به فرد در فرهنگ عامه ایجاد کرد.

و قانون دیگری داریم که کمی ظریف‌تر است: نمایش یک درخت خانواده. سازندگان تلویزیون مانند نورمن لیر تمایل به خلق یک جهان داشتند و اگر ما این قانون را نداشتیم، نمایش های لیر احتمالاً هر چهار نقطه را به خود اختصاص می دادند. بنابراین زمانی که شما نشان می دهد مانند مد و خانواده جفرسون، به همین دلیل است. در اینجا مجبور شدیم برای سوفی انتخاب هایی انجام دهیم.

بدون هیچ مقدمه ای، آنها اینجا هستند فرهنگ پاپ UCR انتخاب برای سری 4 بزرگ دهه 70.

همه در خانواده (1971-1979)

چقدر مترقی بود همه افراد خانواده? در سال 2026، شبکه یک سلب مسئولیت را قبل از پخش اولین قسمت در ژانویه 1971 منتشر کرد که اساساً به بینندگان می‌گفت که وحشت نکنند.

آیا آنها وحشت کردند؟ البته کمی. اما اعداد رو به افزایش بود. بر اساس سریال بریتانیایی تا زمانی که مرگ ما را از هم جدا کند، این نمایش پیشگامانه بحث های میز شام را به نژاد، جنگ ویتنام و فمینیسم تغییر داد. بونکرها – آرچی کارول اوکانر، ادیت ژان استاپلتون و راب راینر و سالی استراترز در نقش میت هد و گلوریا – به دور از خانواده ای که به آن حسادت می کنید یا می خواهید از آن تقلید کنید، به اولین خانواده تلویزیون تبدیل شدند.

بیشتر بخوانید: برنامه های تلویزیونی تنها با یک بازیگر بازمانده

این سریال برای پنج فصل متوالی رتبه 1 را در رتبه بندی دارد. همچنین این تمایز را داشت – این را دریافت کنید – اولین سریال کمدی بود که در آن صدای سیفون توالت را شنیدید.

افتتاحیه All in the Family را تماشا کنید.

تأثیر خالق نورمن لیر بر تلویزیون بسیار گسترده بود و همه افراد خانواده اسپین آف ها – مد، خانواده جفرسون، اوقات خوب (از طریق مود) و محل Archie Bunker – تلویزیون را به روش خود تغییر دادند.

آیا لیر نگران وحشتی بود که نمایش اصلی او ایجاد می کرد؟ در پس زمینه نیست. همانطور که او در سال 2014 به NPR گفت: “این پخش شد و باور کنید هیچ دولتی از اتحادیه جدا نشد.”

M*A*S*H (1972–83)

بازیگران برنامه تلویزیونی MASH در یک وسیله نقلیه ارتش

یک واقعیت تعیین کننده در مورد M*A*S*Z این بود که جنگ کره حدود سه سال به طول انجامید. M*A*S*Z 11 سال به طول انجامید. برای یک نسل کامل از کودکان، صدای این آهنگ موضوعی یک چیز بود: زمان خواب.

M*A*S*Z مدتها قبل از اینکه روی صفحه نمایش کوچک ظاهر شود، یک نماد فرهنگی بود. «MASH: رمانی از سه پزشک ارتش» که به عنوان یک رمان در سال 1968 شروع شد، توسط «ریچارد هوکر» با نام مستعار دکتر اچ. ریچارد هورنبرگر نوشته شد. داستان بر اساس تجربه خود او به عنوان جراح در 8055th MASH در کره است.

سپس این رمان توسط رابرت آلتمن به فیلمی موفق تبدیل شد که دونالد ساترلند در نقش هاوکی و الیوت گولد در نقش ترپر جان بازی می‌کردند. اگر نام میانی آشنا به نظر می رسد، به این دلیل است که این شخصیت بعداً سریال خودش را پیدا کرد. تراپر جان، MDبا بازی پرنل رابرتز. این از نظر فنی یک اسپین آف از فیلم بود، نه برنامه تلویزیونی، به همین دلیل است که وین راجرز، تله‌رس اصلی تلویزیون، در هیچ کجا یافت نشد.

بیشتر بخوانید: آهنگ های تلویزیونی دهه 12 دهه 70 من هنوز می توانم از صمیم قلب بخوانم

این مجموعه تلویزیونی با بازی آلن آلدا در نقش Hawkeye به مدت 11 فصل پخش شد که تقریباً چهار برابر طول جنگ واقعی بود.

یکی از M*A*S*Zتعیین کننده ترین نقطه قوت ترکیبی باورنکردنی از تراژدی و کمدی بود. او به هیچ وجه جنبه های عاطفی جنگ را نادیده نگرفت، اما توانست از آن تراژدی برای آوردن نور به تاریکی استفاده کند، که لحظات جدی تر را بسیار دشوارتر می کرد. به طرز عجیبی، برنامه دارای آهنگ خنده‌ای بود که CBS بر آن اصرار داشت. با این حال، یک سازش وجود داشت: آهنگ خنده از صحنه های اتاق عمل کنار گذاشته شد.

افتتاحیه ‘M*A*S*H’ را تماشا کنید.

در حالی که سری های دیگر در لیست ما به خاطر تولید اسپین آف های متعدد به یاد می آیند، M*A*S*Z همچنین به خاطر قدرت مطلق رتبه‌بندی‌ها به یاد می‌آید. رتبه ها بسیار زیاد بود. پایان سریال همچنان نمونه ای از محبوبیت تلویزیون شبکه در آن زمان است و زمانی که «خداحافظ، خداحافظ و آمین» در 28 فوریه 1983 پخش شد، 105 میلیون بیننده را به خود جذب کرد و تا قبل از سوپربول 2010، پربیننده ترین پخش در تاریخ ایالات متحده شد. این قسمت همچنان پربیننده ترین قسمت فیلمنامه شده در تلویزیون است. شما هنوز داستانی را می شنوید که سیستم آب شهر نیویورک تحت تأثیر فینال سریال قرار گرفته است: ظاهراً سیستم آب ضربه خورده است که همه بینندگان همزمان پس از نمایش به حمام دویدند. ده ها سال بعد، M*A*S*Z یک موفقیت تکراری باقی می ماند

همانطور که می توانید تصور کنید، ارائه یک نمایش مانند M*A*S*Z آسان نبود ستاره آلن آلدا زمانی به یاد می آورد که یکی از مدیران برنامه در شبکه به یکی از قسمت های ابتدایی تاریک سریال واکنش نشان داد و پرسید: “این چیست، یک تراژدی در این وضعیت؟”

نمایش مری تایلر مور (1970–1977)

بازیگران نمایش مری تایلر مور در آپارتمان مری در سال 1975

از زنی بپرسید که در دهه 70 (و دهه 80، 90 و بعد از آن…) از نردبان شغلی بالا رفت، چه کسی الهام بخش او بوده است، و احتمالاً یک نام را خواهید شنید: مری ریچاردز، یا در واقع مری تایلر مور.

آیا مری ریچاردز یک فمینیست بود؟ در مصاحبه ای با لری کینگ در سال 2002، مری تایلر مور دقیقا به این سوال پاسخ داد: “او در این مورد تهاجمی نبود، اما مطمئناً بود.”

شاید تعجب کنید اگر بدانید که ایده اصلی نمایش این بود که مری طلاق بگیرد. امروز چندان تکان دهنده نیست، اما در آن زمان ایده محبوبی نبود. سی‌بی‌اس گفت: نه، زیرا نگران این بود که تماشاگران آن را طلاق از بازیگر محبوب دیک ون دایک ببینند، که مور با او بازی کرد. نمایش دیک ون دایک. این نمایش باعث خواهد شد که مری پس از جدایی به تنهایی ادامه دهد.

اما سازش مری که منتظر شوهر نبود مانند یک طلسم عمل کرد. او با یک آپارتمان دنج، یک دوست پسر طبقه بالا و شغلی که دوست داشت، تنها بود، و آهنگ تم به آن سفر اشاره داشت. در فصل اول، “Love Is All Around” به این فکر کرد که آیا این زن مجرد در یک شهر جدید واقعاً می تواند به تنهایی به موفقیت برسد. در فصل دوم، متن آهنگ تغییر کرده بود و با خوشحالی به او اطمینان می داد که حالش خوب خواهد شد.

بیشتر بخوانید: آپارتمان و تلویزیون مری تایلر مور دیگر خانه های معروف

پرتاب کلاه به هوا در یکی از خیابان های مینیاپولیس هنوز یکی از نمادین ترین تیتراژهای افتتاحیه در تاریخ تلویزیون است، این آهنگ توسط سانی کرتیس نوشته و خوانده شده است که قبل از پیوستن به کریکت ها با بادی هالی هم بازی می کرد و همچنین استاندارد راک “من با قانون می جنگم” را نوشت.

افتتاحیه نمایش مری تایلر مور را تماشا کنید.

از نظر تأثیرگذاری، این نمایش اساساً طرحی را برای کمدی کمدی محل کار به گونه‌ای که امروز می‌شناسیم نوشت، با فرض اصلی این است که همکاران به خانواده تبدیل شوند. یکی از خالقان جیمز ال. بروکس به توسعه ادامه داد تاکسی هاو خواهید دید که موضوع محل کار “خانواده یافت شده” به خوبی پیش می رود WKRP، به سلامتی، دفتر، و پارک ها و مناطق تفریحی.

و اسپین آف ها؟ زیاد بودند. رودا مورگنسترن، همسایه طبقه بالای مری، با بازی والری هارپر، سریال موفق خودش را داشت. رودا، در حالی که فیلیس با بازی کلریس لیچمن در نقش فیلیس لیندستروم، صاحبخانه و دوست مداخله گر مری. لو گرانت همچنین پس از آن، با یک تغییر بزرگ در خلق و خوی، به نوعی رئیس اتاق خبر اد آسنر را به شخصیت اصلی درام یک ساعته روزنامه تبدیل کرد. و این را دریافت کنید: آسنر برای بازی در نقش لو گرانت در یک کمدی درام برنده جایزه امی شد. این ماده Trivial Pursuit با گوه صورتی است.

روزهای مبارک (1974–1984)

عکس تبلیغاتی روزهای مبارک از سال 1975

در حالی که برخی از این فهرست بر امروز متمرکز بود، روزهای خوش کمی ناهنجاری بود و ساعت را به دهه 1950 – به ویژه میلواکی دهه 1950 – چند دهه به عقب برگرداند.

با محبوبیت جورج لوکاس گرافیتی آمریکایی هنوز بالاست، زمان بندی برای بازگرداندن بخشی از خوش بینی پس از جنگ دهه 1950 عالی بود. این نمایش بر روی ریچی کانینگهام تمرکز دارد که توسط یک بازیگر مشهور (به لطف اندی گریفیث) ران هاوارد — که در واقع در آن ظاهر شد گرافیتی آمریکایی – اما با پیشرفت سریال، مشخص شد که یک شخصیت کوچک، آرتور فونزارلی (هنری وینکلر) در حال تبدیل شدن به یک ستاره جدید است. و در شکل واقعی دهه 1970، اگر یک عبارت جذاب شروع شود، قطار را متوقف نمی کند. شست فونزی “Aaaayy” را می توان معروف ترین عبارت جذاب در تاریخ تلویزیون نامید.

با این حال، نمایش تغییرات عمده ای را پشت سر گذاشت. تم نمادین افتتاحیه در ابتدا «Rock Around the Clock» توسط بیل هیلی و دنباله‌دارهایش بود، اما بعداً با آهنگ اصلی که سریال بیشتر به خاطر آن شناخته می‌شود، جایگزین شد، آهنگی که روزهای هفته را پشت سر می‌گذارد و در تیتراژ سریال به پایان می‌رسد.

افتتاحیه روزهای شاد را تماشا کنید.

این سریال همچنین به دلیل حذف کامل یکی از شخصیت های اصلی آن، برادر ریچی، چاک، که به کالج رفت و دیگر هرگز دیده نشد و نامی از او برده نشد، مشهور بود. شخصیت او غیر ضروری تلقی شد. او چنان کاملا ناپدید شد که اکنون گفته می شود شخصیت های تلویزیونی ناپدید شده به «سندرم چاک کانینگهام» مبتلا هستند.

احتمالاً بزرگترین، اما کمترین تغییری که در مورد آن صحبت شده این بود که فصل های اولیه سریال با یک دوربین به جای جلوی تماشاگران استودیو زنده فیلمبرداری می شد. این رویکرد تقلید شده است گرافیتی آمریکایی، اما بعداً این نمایش به یک کمدی کمدی سنتی با چند دوربین تغییر کرد که حال و هوا را تغییر داد. کمد لباس فونزی هم تغییر کرد. او از یک ژاکت قهوه ای ساده به یک ژاکت موتور سیکلت چرمی رسید که شبکه را عصبانی کرد، اما همه چیز درست شد.

از نظر طول عمر، روزهای خوش آن را در بیل داشت. در سال 1977، جت فونز بر روی یک کوسه (در حالی که لباس شنا همراه با ژاکت چرمی خود را به تن داشت) رفت و مردم را بر آن داشت که بپرسند: “آیا آنها بی فکر هستند؟” و در نهایت عبارت “پریدن از کوسه…” را به ما می دهد که برای توصیف یک برنامه تلویزیونی به پایان رسیده است. آیا این وینکلر را اذیت کرد؟ نه حداقل. او در سال 2023 به NPR گفت. “… فکر می کنم در آن زمان پاهای خیلی خوبی داشتم.”

انشعابات فراوان و بسیار متنوع بود. لاورن و شرلی نمایش خود را در تاریخ های Fonzie و Richie و مورک و میندی یک ستاره مهمان بیگانه را تبدیل به یک حس فرهنگ پاپ کرد و رابین ویلیامز را به یک ستاره. سپس خواهر کوچک ریچی، جوانی (ارین موران)، بزرگ شد و برنامه خود را داشت. جوانی عاشق چاچی استبا اسکات بایو، اما آن اسپین آف برای ماندگاری ساخته نشده بود.

چیزهای بی اهمیت تلویزیون یکپارچهسازی با سیستمعامل بیشتری می خواهید؟ لیست ما از برنامه های تلویزیونی دهه 80 و 90 را که همیشه در حال پخش بوده است، اما به نظر می رسد هیچ کس تماشا نکرده است، بررسی کنید.