The Rage That Raised Us: “A Death-Grip on Yesterday” اثر آتریو در 20

بیست سال پس از اینکه Atreyu A Death-Grip on Yesterday به ورود متالکور به جریان اصلی کمک کرد، برخورد وحشیانه خشم جیغ و ملودی سر به فلک کشیده آن هنوز بهشتی را برای افراد خارجی به وجود می آورد که به دنبال مکانی برای تعلق هستند.
جریان: “چنگ مرگ بر دیروز” – آتریو
من من هنوز روزی را به یاد دارم که سومین آلبوم آتریو، چنگال مرگ دیروز، مستقیماً از معتبرترین منبع موسیقی من که فقط به عنوان Bowl Cut شناخته می شود، روی میز کلاس هشتم من فرود آمد.
او سه چیز در مورد گروه به من گفت: آنها فرانسوی بودند (آنها اهل کالیفرنیا هستند)، اولین کار آنها بود (سومین بود)، و قرار بود همه چیز را تغییر دهد. او در مورد آخری حق داشت – در مورد ژانر و در مورد من.
دیدن مجدد آلبومی که در نوجوانی دوستش داشتی، عجیب است. البته نوستالژی بسیار زیادی وجود دارد، اما هر چیزی که بعد از آن آمد هم برای من و هم برای موسیقی وجود دارد. آتریو الهام بخش یک جنبش موسیقایی بود که من آن را زندگی کردم، نفس کشیدم و تجربه کردم، و جدا کردن آن از کاری که همه آن را آغاز کرد، سخت است. من همچنین با کسی که بسیار ناامیدانه توصیه Bowl Cut را قبول کرد و به خانه LimeWire رفت، بسیار متفاوت هستم.
با این حال، نواختن تند وینیل بیستمین سالگرد من را به آن گوش دادن در سال 2006، به گیتارهای سنگین و تداخل یکپارچه دو صدای به ظاهر نامتجانس می برد. این همه چیزهایی است که آنها قبلاً در دو آلبوم قبلی خود به خوبی در آن ثابت کرده اند – اولین حضور واقعی آنها یادداشت های مرگ و بوسه های پروانه ای و پیگیری نفرین – بالا رفته و به حد نهایی فشار آورده شده است. و این چیزی است که آتریا را متمایز می کند. همه چیز درباره آنها مخالف به نظر می رسد: یکی از گیتارهای کوک شده خرخر می کند و دیگری جیغ می کشد. آوازهای فوق العاده شیرین در اطراف فریادهای ناشیانه پیچیده می شوند. اشعار فریاد می زنند تا تمام شود در حالی که هرگز امید خود را از دست نمی دهند که همه چیز می تواند بهتر شود. این درگیری هسته اصلی گروه است و هر آهنگی را از بین می برد. در بهترین حالت، می توانید احساس کنید که به همه جهات کشیده شده اید.
“شرم آور” را وارد کنید. اگرچه “Ex’s and Oh’s” موفقیت موفقیت آمیز آنها بود، اما این آلبوم همه چیزهایی است که این آلبوم را 20 سال بعد به یک ژانر کلاسیک تبدیل می کند. غرغر می کند و مانند سگی گره خورده که از خون ناامید است می زند. اما بعد آن آواز شکنجهشده، درد از آوازهای تمیز میچکید:
اینجا برای انداختن تابوت با دوستان قدیمی است
انتخاب و پیامدها
ما روز جدیدی را به دنیا خواهیم آورد
با مرگ پیر و
از نو شروع کن! از نو شروع کن!
در اینجا به دفن تبر در آنها است
کسی که هرگز دوست خود را نمی نامید
ما روز جدیدی را به دنیا خواهیم آورد
با مرگ پیر و
از نو شروع کن! از نو شروع کن!
https://www.youtube.com/watch?v=mRojg3Wq1UI
این آهنگی است که مدت ها پس از از بین رفتن اعوجاج باقی می ماند.
این نگاهی کینه توزانه به غم و اندوه است که با این وجود درد را می تاباند، آسیب پذیری آن در چیزی پیچیده شده است که می توان درباره آن آواز خواند. فریادهای خروشانی که قبل و بعد از این بیانیه می آید، دوگانگی گروه را برای همگان آشکار می کند. حتی این احساس امیدوار کننده است – “از نو شروع کن” – اگرچه در قبر اتفاق می افتد. این یک لحظه کوچک است که نه تنها این گروه یا آلبوم، بلکه ژانر را در کل به تصویر می کشد. و در اینجا دلیل آن است چنگال مرگ دیروز امروز در آزمون زمان ایستاده است. گروهی که به تعریف متالکور ملودیک کمک کرد، دوباره در حال تکامل بود، با تکیه بر ملودیهای جذاب و گروههای کر سرود، آنها را به منصه ظهور رساند. اکنون این استاندارد به نظر می رسد، اما مطمئناً در آن زمان اینطور نبود. تصور انفجار گروههایی مانند A Day To Remember بدون او غیرممکن است.
اما می تواند یک شمشیر دولبه باشد، زیرا یادآور چیزهایی است که توسط جریان اصلی این ژانر از دست رفته یا حداقل تغییر کرده است. پس از همه، تک آهنگ اصلی “Ex’s and Oh’s” به پایان رسید Madden NFL 07 موسیقی متن و Guitar Hero II، چیزی غیرقابل تصور حتی زمانی که آتریو در سال 1998 تشکیل شد. و در همان سال پانکس AFI منتشر کرد. دسامبر زیرزمینی و روی سیم فرود آمد و نشان داد که می توانی شهرت کسب کنی، اما به قیمت وزن. چنگال مرگ دیروز یکی از آخرین لحظات غرغر واقعی در این ژانر است، تقریباً زمانی که ما شروع کردیم به این باور که شما واقعاً می توانید این را روی آنتن بگذارید. چنگال مرگ دیروز مشت به شکم با نیرویی تقریباً به اندازه پنج تکه کالیفرنیا می زند، اما در حالی که این نیرو در جایگاه شماره 9 بیلبورد 200 قرار گرفت، به تجاری سازی افراد ضعیف نیز کمک کرد. شما نمی توانید Atreyu را به خاطر این فروش کامل یک ژانر سرزنش کنید، اما گوش دادن به آن به شما یادآوری می کند که قبل از پخش جریان اصلی چه صدایی داشت.
شاید اکنون زمان خوبی باشد که بگوییم این چیز بدی نیست: وقتی شکر به درستی استفاده شود، بهترین زمان است. گروه کر «چنگال من در جاده (چاقوی تو در پشت من)» از آن روز سرنوشتساز با «بول کات» هفتهای یک بار در ذهنم پخش میشود، در حالی که «جنگ خصوصی تو» به باورهای نوجوانانهام تبدیل شده است:پس صدایت را بلند کن و امیدت را بالا نگه دار، قصه بگو، زبان باز کن و دروغ بگو.” در 9 آهنگ آن، چند لحظه وجود دارد که به چشم نمی آید. در عوض، کل آلبوم به یک استاد کلاس در نحوه بافت آواز تبدیل می شود و با غول های الکسیسون فایر و آندروث رقابت می کند. تعداد کمی از آلبوم ها در آزمون 20 ساله زمان مقاومت می کنند، اما چنگال مرگ دیروز یک آلبوم عالی است که شبیه یک ژانر است که در زمان واقعی در حال تغییر و بلوغ است.
* * *
https://www.youtube.com/watch?v=h8he6Jbu2nA
بدر این میز در سال 2006.
هیچ کدام از موارد بالا را نمی دانستم. خشم و اضطرابی را که از هر کلمه می چکید و تنهایی بیرونی بودن را فهمیدم. آتریو به او پناه داد، جایی بین تار و غرغر برای مدتی نشستن. نمی دانستم که این به تغییر شکل یک ژانر کمک می کند، یا متالکور را وارد جریان اصلی می کند، یا حتی خارج از هدفون من معنادار است.
لعنتی، فکر کردم فرانسوی هستند!
فقط میدانستم که این مال من است که با هم غر بزنیم و گریه کنیم، خشم حق را ببیند و در آغوش بگیرد. به طور خلاصه، آن زمان و اکنون، کمتر احساس تنهایی می کنم: با وجود همه چیزهای برتر چنگال مرگ دیروز در 20 سال خود برنده شده است – همه آنها سزاوار آن هستند – این ممکن است بالاترین تمجید باشد.
——
:: تماس آتریو اینجا ::
——
https://www.youtube.com/watch?v=xYq6pqlanEg
————

تماس با Atreyu در
فیس بوک، 𝕏، تیک تاک، اینستاگرام
موسیقی جدید را در مجله اتوود کشف کنید
© courtesy of the artist




