بیلموری به دور کامل می آید

ده سال پس از انتشار اولین LP او، کوسه جگوار، بلموریجانی فرانک هنوز در حال یافتن راه های جدیدی برای پیروی از غرایز خود است. سفر خلاق او حتی فراتر از Bilmuri گسترش می یابد و با شکل دادن به صدای صحنه اواخر دهه 2000 به عنوان عضوی از حمله حمله!. در آنجا، فرانک نوعی از ایدههای دور از عذرخواهی را پذیرفت که دوران را تعریف میکرد.
در طول دهه گذشته، بیلموری با او تکامل یافته است و به چیزی شبیه یک دفتر خاطرات موسیقی تبدیل شده است: رکوردی از تغییر سلیقه ها، آزمایش های خلاقانه و لحظاتی که او را الهام می بخشد. و در حالی که فرانک از همان روزهای اولیه چیزهای زیادی در مورد ترانه سرایی و تولید آموخته است، رویکرد او به طور فزاینده ای تغییر کرده است و به غریزه ای که در ابتدای شروع به ساخت موسیقی او را هدایت می کرد باز می گردد: اگر احساس خوبی دارد، آن را دنبال کنید.
بیشتر بخوانید: آلبوم نوامبر در سبک های آلترناتیو، راک، متال و غیره عرضه می شود
اما بعد از سال 2024 ورزش موتوری آمریکایی این پروژه را برای مخاطبان گستردهتری به ارمغان آورد، که باعث شد پیگیری به نوع جدیدی از فشار تبدیل شود. ناگهان این انتظار وجود داشت که رکورد بعدی باید بزرگتر، جسورتر باشد و بیلموری را به سطح دیگری برساند. فرانک می گوید که این طرز فکر او را به مسیر اشتباه هدایت کرده است. پس از ماه ها تلاش برای اختراع مجدد چرخ، او بیشتر از روی عدم اطمینان می نویسد تا هیجان. پیشرفت زمانی اتفاق افتاد که او دیگر نگران چه چیزی نبود خیلی سخته باید اینطور می شد و به یک سوال بسیار ساده تر برمی گشت: آیا کاری را که انجام می دادی دوست داشتی؟
پاسخ آلبوم را شکل داد. فرانک به جای تعقیب صدای بلندتر به خاطر خودش، سازهای زنده را در آغوش گرفت، به نوازندگان و همکاران اطرافش اعتماد کرد و هیجان ساختن موسیقی را فقط به این دلیل که حس خوبی داشت، دوباره کشف کرد.
ژانویه 10 سال از آن زمان می گذرد کوسه جگوار. با نگاهی به این دهه بیلموری، رشد خود را به عنوان یک ترانه سرا و تهیه کننده چگونه توصیف می کنید؟
فکر میکنم دنبال کردن چیزی است که به آن علاقهمندم، و این چیزی است که همیشه به سبک موسیقی من طعم میدهد. اساس همیشه گیتار، آواز و موسیقی راک محور خواهد بود، اما من همیشه می خواستم یک روش زمانی برای نگاه کردن به زندگی ام داشته باشم، و موسیقی بهترین راه برای انجام این کار است. به آهنگ هایی که در سال 2016 نوشتم گوش می کنم و فکر می کنم “وای، فراموش کردم چه احساسی داشتم.” بنابراین. “این مانند یک مجله موسیقی یا دفتر خاطرات – فصل های یک زندگی است.
آیا تا به حال به مرور مجلات یا اشعار قدیمی می پردازید و چیزی را پیدا می کنید که می خواهید در یک آهنگ جدیدتر بیاورید؟
خنده داره که اینو بپرسی من مجلاتی از حدود سال 2014 داشتم و به این فکر می کردم که آیا چیزی در آنها وجود دارد زیرا من معمولاً به جای نوشتن “من اینطور احساس می کنم” اشعار می نویسم. برگشتم و نگاه کردم و نه، همش آشغال بود. [Laughs.] حداقل من بعد از دهه های لعنتی بهتر شدم.
شما در مورد احساس فشار برای ادامه دادن صحبت کردید ورزش موتوری آمریکایی با چیزی که بیلموری را به سطح بعدی می برد. رها کردن آن فشار نقطه عطفی بود خیلی سخته?
یک جایی وسط اتفاق افتاد. من واقعا با این رکورد فشار زیادی را احساس کردم. واقعاً احساس میکردم که توجه صحنه موسیقی وسیعتری را به خود جلب کردهام و این چیزی بود که آن را محکم میکرد. من این را می دانستم و احساس می کردم باید چرخ را دوباره اختراع کنم. هر بار که سعی کردم چرخ را دوباره اختراع کنم خیلی بد بود. مثل شش ماه نوشتن موسیقی احمقانه هر روز بود. چیزی را تمام میکردم و فکر میکردم: “این بد است.”
روزهای زیادی داشتم که تمام روز می رفتم و چیزی به دست نمی آوردم. گاهی اوقات باید آزمایش و تحقیق و توسعه با صداهای جدید انجام دهید تا ببینید که چگونه آنها را با صداهای جدید مطابقت می دهند، اما این فقط R&B بد بود. من از روی ناامنی به جای انجام کارهایی که میخواستم و دوست داشتم، مینوشتم، و این به وضوح در موسیقیای که میگرفتم نشان میداد.
به محض اینکه گفتم “لعنت به این کار. فقط کاری که دوست داری انجام بده” اوضاع بهتر شد. همه ما می دانیم که یک آهنگ چه زمانی خوب است. من باید روی آن تمرکز میکردم و اجازه میدادم که کارتها از نظر ژانر در جایی که ممکن است بیفتند.
شما و جیمسون روپر، مدیرتان، تهیه کننده اجرایی آلبوم بودید. آن رابطه خلاقانه چگونه به نظر می رسد و او چگونه به شما کمک می کند تا در این فرآیند حرکت کنید؟
من بدون او اینجا نبودم. من خیلی در علف های هرز گم می شوم و او مرا برمی گرداند. از خودم می پرسم: “در مورد این چطور؟” و او پیشنهاد می کند که در جهت دیگری حرکت کنید. او هرگز زورگیر نیست، اما می داند چه بگوید تا من را به مسیر اصلی بازگرداند. همچنین، او قبل از هر چیز یکی از طرفداران بیلموری است، بنابراین گاهی اوقات او بهتر از من می داند که طرفداران چه می خواهند. من بی قید و شرط به سلیقه او اعتماد کردم.

شما با یک گروه کامل ضبط کردید خیلی سختهآیا چیزی وجود داشت که احساس کردید نمی توانید از طریق یک تولید به شدت ویرایش شده یا برنامه ریزی شده بازآفرینی کنید؟
ما بیش از 15 سال است که در این انقلاب دیجیتال ضبط هستیم، و من احساس میکنم که بسیاری از موسیقیهای راک بیشتر شبیه موسیقی رایانهای به نظر میرسند. این عالی است، اما اگر گیتار تقلبی، بیس جعلی و درام ها تقلبی است، پس این فقط آواز روی یک آهنگ موسیقی کامپیوتری است.خیلی وقت بود که این سبک موسیقی را دوست داشتم، اما این اواخر حالم به هم می خورد. من چیزهای واقعی را از دست داده ام
ما انقلاب ضبط آنالوگ و انقلاب ضبط دیجیتال را تجربه کردهایم و اکنون بهترینهای هر دو دنیا را داریم. من میخواهم از تمام ابزارهای شگفتانگیزی که برای ضبط دیجیتال داریم استفاده کنم، اما پایه و اساس گروهی است که با هم در یک اتاق مینوازند.سپس میتوانیم از ابزارهای دیجیتال برای بهبود آن و ایجاد صدای شگفتانگیز استفاده کنیم. اما در قلب و روح، این یک گروه است که در یک اتاق می نوازد.
شروع کردم به گوش دادن عمیق کورن، لغزشو تمام این رکوردهای قدیمی من می گفتم، “این شبیه یک گروه به نظر می رسد.”
شما گروه خود را بصورت زنده به عنوان گروه مورد علاقه خود برای تماشا توصیف کرده اید.این نوازندگان در مورد موسیقی خودتان چه چیزی به شما یاد داده اند؟
کار کردن با بالاترین سطح عالی بود. من واقعاً فکر نمی کنم کسی بهتر از آنها باشد، حداقل برای بیل موری. آنها 1% از 1% موسیقیدان هستند. نشانه واقعی یک فرد بزرگ این است که زندگی شما را آسان می کند. شما نیازی به توضیح چیزهای فنی ندارید که به آنها اهمیت نمی دهید. شما فقط می گویید “هی، آن را عالی کن” و آنها این کار را هر بار انجام می دهند.
این در استودیو و زنده صادق است. ما همچنین با نوازندگان جلسه در نشویل که این کار را تمام روز انجام میدهند، ضبط کردیم. افرادی که این کار را به بهترین نحو انجام می دهند، کسانی هستند که تماس را دریافت می کنند. بسیار شگفت انگیز بود که در طول این فرآیند مگس روی دیوار بود و به اجرای کارها کمک کرد. هفته ای که رکورد را قطع کردیم یکی از هفته های مورد علاقه من در ساخت موسیقی بود. همه آن را حس کردند. همه ما تعجب کردیم: “آیا شادی خالص برای یک هفته کامل طبیعی است؟”

یکی از آهنگ های مورد علاقه من “LIVIN’ LAUGHIN’ LOVIN” است که مت هستینگز قبل از اینکه خواننده اصلی In Color شود، حضور دارد. به نظر می رسد هسته اصلی هر کاری که انجام می دهید، همکاری و کار با افرادی است که دوستشان دارید. چه چیزی شما را به کار با هنرمندان خاص می کشاند و این روابط چگونه موسیقی ای را که با هم می سازید شکل می دهد؟
انصافاً بسیاری از آن ها از عشق به مردم ناشی می شود. بیشتر شبیه این است: “رفیق، من فقط این هنرمند را مثل جهنم دوست دارم. اگر او می خواهد با من بنویسد، بیا این کار را انجام دهیم.” مت قبل از پروژه In Color با ما در تور بود و من دوست داشتم با او بنشینم. به او گفتم که می تواند سوار اتوبوس شود و با ما گردش کند و او پرید. ما از این طریق دوستان خوبی شدیم. سپس او In Color را منتشر کرد و من موسیقی را دوست داشتم. ما همیشه در تماس بودهایم و چند هفته پیش روی چیزهای جدیدی کار میکردیم.یک خبر عالی برای من
شما در مورد اینکه می خواهید هیجان دوران MySpace را بازگردانید صحبت کرده اید. چیز جذابی در آن زمان وجود دارد که مردم فقط در حال آشفتگی بودند و آنقدر نگران به نظر رسیدن جذاب نبودند. آیا این روح چیزی است که شما سعی می کنید با بیلموری حفظ کنید؟
من فقط سعی می کنم کارهایی را انجام دهم که به نظرم جالب باشد. اگر معلوم شد که چیز جالبی است، ما به آنجا خواهیم رفت. اما من هنوز فکر می کنم که ما چند سال دیگر فاصله داریم. فکر نمی کنم هنوز کارمان تمام شده باشد. حباب زدن من در تمام زندگی ام هول کرده ام و این خیلی بد بود. حمله حمله! هول کردم و با خودم گفتم: “این جالب است.” من اهمیتی نمی دهم از زندگی خود لذت ببرید، اما اگر از رفتن به جایی خلاقانه می ترسید، حتی وقتی هنر به شما می گوید به آنجا بروید، این هم خوب نیست.
افراد خاصی هستند که واقعاً باحال هستند، اما اگر سعی کنم باحال رفتار کنم، بسیار وحشتناک خواهد بود. قرار نبود کار کند. گاهی اوقات میتوانی راه را بدون دلهره طی کنی، اما گاهی اوقات وقتی این کار را میکنی چیزی با قلبت حرف میزند و کمی تو را میترساند. شما فکر می کنید، “باشه، باشه، من آن زمان آن را دوست داشتم، اکنون دوستش دارم، پس هر چه باشد.” نه اینکه همیشه به آن سمت برویم، اما گاهی اوقات می رویم.

شما بازی کرده اید خیلی سخته به صورت زنده و دیدن واکنش مخاطبان به آهنگ های جدید. آیا انجام آنها رابطه شما را با هیچ یک از آنها تغییر داد؟
هر آهنگ جدیدی که در ضبط پخش میکنیم، دقیقترین آهنگی است که میتوانید به آن امیدوار باشید. اگر اینطور نبود خیلی بد بود شاید مجبور شوید به نوشتن برگردید، به نقاشی ها برگردید. میدانستم «کمی سخت» دیوانهکننده خواهد بود، اما «دوبار» احتمالاً برای من بود. من این آهنگ را خیلی دوست داشتم و امیدوارم دیگران نیز از آن خوششان بیاید. این آهنگ وقتی در اولین برنامه پخشش کردیم واقعا برای من شکوفا شد. تجربه قدرتمندی بود.
بعد از 18 سال ساخت موسیقی، حالا چه چیزی از ترانه سرایی میفهمید که در شروع کار نمیدانستید؟
در واقع، احساس میکنم از بسیاری جهات به دایره کامل رسیدهام. شما می توانید همه قوانین را یاد بگیرید، اما اگر به آنچه باعث می شود چیزی احساس کنید و چیزی که شما را وادار به حرکت می کند گوش ندهید، بهترین چیزهایم را اینجا به دست نیاوردم. همیشه این موضوع بوده است که چه چیزی باعث می شود من احساس هیجان یا خوشحالی کنم. اکنون ما روی رکورد بعدی کار می کنیم و من این حس را خیلی بیشتر دنبال می کنم. ما آهنگ های بسیار بهتری دریافت می کنیم و شش ماه نوشتن بیهوده نیست، که عالی است.
وقتی برای اولین بار شروع کردم، تنها چیزی که باید ادامه می دادم غریزه بود. من نه قوانین را می دانستم و نه چیز دیگری. فقط این بود: “آیا این باحال است؟ آیا این را دوست دارم؟” خوب است که یاد بگیرم چگونه یک آهنگ پاپ بنویسم – نه اینکه واقعاً بلد باشم چگونه این کار را انجام دهم – و توانستم نویسندگان بزرگ زیادی را در اتاق تماشا کنم و از آنها یاد بگیرم. اما در نهایت، ترکیب این دانش با چیزی که در قلبم احساس میکنم، نحوه ساخت آهنگهای عالی است.
زمانی که بدون نگرانی از باحال بودن یا خجالت کشیدن خود خلق می کنید، به دور کامل برسید و دوباره با آن حس شگفتی کودکانه ارتباط برقرار کنید.
بله من فکر می کنم هر چه بیشتر بتوانید به آن برگردید بهتر است.




