پاسخ سامی کرشاو به CMA ها به اندازه رولینگ استون بد بود، اما حل شد.

در این مرحله، سال‌ها طول می‌کشد تا ما واقعاً درک کنیم که مدیریت CMA با وضعیت سامی کرشاو چقدر وحشتناک بود، و نتیجه نهایی چه خواهد بود. و این یک باتلاق است که تماماً ساخته آنهاست. فرش قرمز، سامی کرشاو و حتی موسیقی کانتری را همین حالا فراموش کنید. این وضعیت باید فهرست نویسی شود، وقایع نگاری شود، در قالب کتاب درسی چاپ شود و به دانشجویان ارتباطات در دانشگاه های سراسر جهان آموزش داده شود که چگونه نه با این نوع شرایط برخورد کنید

چیزی که باید ظرف یک ساعت پنهان می شد و یکی از CMA ها مستقیماً با سامی کرشاو تماس می گرفت و می گفت: “اشتباه ماست. البته شما می توانید روی فرش قرمز راه بروید”، در عوض حل آن چهار روز طول کشید و با یک پاسخ توخالی درمانده و شرکتی که البته اوضاع را بدتر کرد و به بحث و جدل دامن زد و تبدیل به خوراک میم های پرسود شد.

خبر خوب این است که اواخر روز سه‌شنبه (11-10) سامی کرشاو بیانیه‌ای منتشر کرد و گفت که این موضوع حل شده است و هم او و هم همسرش برای شرکت در CMA دعوت شده‌اند. او همچنین گفت:من از مدت زمانی که CMA برای پاسخ علنی طول کشید ناامید شدم و احساس کردم که بیانیه آنها به اصل موضوع نمی رسد.”

می توانید بیانیه کامل سامی کرشاو را در پایین این مقاله ببینید.

هیچ کس برای تمجید از پاسخ CMA حضور نداشت. و تنها یک موجود در خارج وجود دارد که انگار هیچ یک از اینها چیز مهمی نیست (در یک دقیقه بیشتر در مورد آن). شما باید برای حداقل تلاش برای انجام کاری در این مرحله به CMA اعتبار بدهید. اما آنها نوعی معیارهای مبتنی بر قوانین به سبک شرکتی داشتند که برای افرادی که می توانند بدون دخالت انسان روی فرش قرمز راه بروند، تنظیم شده بودند که منجر به این تصمیم احمقانه شد. و سپس هفت وکیل در اطراف درخواست کلود جمع شدند که 72 ساعت بعد پاسخ داد.

در روزهای اخیر، چندین هنرمند و طرفداران آنها درباره دستورالعمل فرش قرمز امسال جوایز CMA صحبت کرده اند. مانند هر رویداد بزرگ تلویزیونی، فرش قرمز معیارهایی دارد که برای کمک به مدیریت فضای محدود و نیازهای امنیتی برای هنرمندان و رسانه ها وجود دارد. ما عمیقا متأسفیم که کسی احساس کرد از این تصمیمات کنار گذاشته شده است.

ماموریت سازمان ما ارج نهادن به تاریخ و تجلیل از برتری موسیقی کشور است. با این شصتمین سالگرد، ما بسیار سخت کار می کنیم تا همزمان با جشن گرفتن سال بزرگ 2026، شش دهه گذشته را برجسته کنیم. انجام همه این کارها در یک شب آسان نیست، اما ما آماده چالش هستیم.

ما همچنین می دانیم که این چیزی فراتر از یک فرش قرمز است و ما مصمم هستیم که به گوش دادن ادامه دهیم و راه هایی بیابیم تا اطمینان حاصل کنیم که همه هنرمندان در اینجا احساس خوش آمد گویی کنند و در خانه باشند. تا آن زمان، ما با تیم سامی کرشاو در تماس بوده ایم و مشتاقانه منتظر ادامه این گفتگو هستیم.

همانطور که هنرمند کانتری جیک اوون در پاسخ گفت: “این کلمات زیادی است که چیزی نمی گوید…” ماموریت ما حفظ تاریخ و تجلیل از برتری موسیقی کشور است. چه می گویی، متاسفم سامی … ما به هم ریختیم … کلمات ما با اعمال ما مطابقت ندارد. در عوض شما 4 روز صبر کردید تا این را بسازید؟!؟

در این مرحله مشخص نیست که آیا CMA ها حتی قصد داشتند بیانیه ای را در روز دوشنبه منتشر کنند تا زمانی که احساس کردند دست خود به طور اجتناب ناپذیری تحت فشار قرار گرفته است، آنها چاره ای نداشتند. Saving Country Music حوالی ساعت 10:15 صبح دوشنبه مقاله ای با عنوان در مورد فرش قرمز نیست. این در مورد احترام است بعد از اینکه یک بیانیه 10:00 صبح از CMAs هرگز نیامد. وقتی آلبوم بیانیه خود را 2 و نیم ساعت بعد با ما می دانیم که این چیزی بیش از یک فرش قرمز است. به نظر می رسد که آنها بیانیه را ظرف یک ساعت و چهار روز پس از آن تهیه کردند که باید قبلاً برای حل این موضوع کار می کردند.

در همین حال، تگزاس کوچک و تیم راشلو از The Frontmen نیز به صدا درآمدند و گفتند:

به همان اندازه که به نظر می رسد و به نظر می رسد گنگ است! چند سال پیش، لری استوارت (قلب بی قرار)، ریچی مک دونالد (استار تنها). و من به عنوان The Frontmen Live در این برنامه حضور خواهم داشت و 4000 دلار به علاوه هیچ تضمینی برای فرش قرمز یا مطبوعات، فقط صندلی و بدون همسر خواهد بود!

به این واقعیت اضافه کنید که هر بار که CMA Fest را بازی می کنیم باید به گروه و گروه خود پول بدهیم و ما رایگان می نوازیم، اما آنها هزاران دلار برای هر بلیط دریافت می کنند و صدها میلیون دلار در سال به دست می آورند در حالی که هنرمندان در واقع باید به مردم خود فقط برای بازی در آنجا پول بدهند، بسیار دیوانه وار!! من اصلاً اهل ریا نیستم.»

این روزها آمریکایی‌ها یا به‌ویژه طرفداران موسیقی کانتری را متحد می‌کند. شکاف جنگ فرهنگی درست در وسط موسیقی کانتری مانند یک زخم بای پس قلب جریان دارد. اما این وضعیت سامی کرشاو یک اثر متحد کننده عظیم ایجاد کرد. صرف نظر از اینکه شخص نسبت به سامی یا موسیقی او چه احساسی دارد، این وضعیت نشان دهنده این است که چگونه طرفداران کانتری احساس می کنند که منافع آنها توسط مؤسساتی که مسئول نمایندگی آنها هستند تامین نمی شود، و در عوض سازمان هایی مانند CMA موظف به گسترش بیش از حد شرکت ها و حامیان مالی هستند.

برای جوایز CMA 2026، آنها به تازگی اعلام کردند که گروه راک Halestrom بازی خواهد کرد. البته خواننده Lzzy Hale در گذشته با این هنرمند کانتری همکاری داشته است. اما چرا یک گروه راک تاسیس شده را در یک برنامه کانتری قرار دهید، در حالی که کل بحث فرش قرمز بر سر نداشتن زمان کافی برای کنسرت های کانتری است؟

آن را بگذارید رولینگ استون کشور تا بفهمیم چگونه از این موقعیت استفاده کنیم تا با خشم و ناامیدی میلیون‌ها طرفدار کشور که ناامیدی خود را از طریق موقعیت سامی کرشاو تخلیه می‌کنند صحبت نکنیم، بلکه تشویق کنیم که چگونه تمام انرژی و عصبانیت‌شان نابجاست و دیدگاه‌شان بی‌فرهنگ است. همچنین حتی دیرتر از بیانیه CMA آمد.

با شروع با عنوان خود مقاله، ماهیت نامرغوب، عموماً بی‌علاقه و سیستماتیک این رسانه و چشم‌انداز آن را مشاهده می‌کنید. “ستاره سابق کشور می گوید CMA ها او را به فرش قرمز اجازه نمی دهند.”

اولاً، سامی کرشاو را نمی توان با ذکر نامش در عنوان نام برد. ظاهراً به اندازه کافی مهم نیست. آنها به شما می گویند که وقتی به او برچسب “ستاره کانتری سابق” می زنند، که دوباره به قصد تحقیر، طرد و بی ربط بودن کرشاو است – همان نوع توهین، رفتار بی احترامی است که CMA ها برای پیش بردن این موضوع انجام دادند.

سپس در زیرنویس، وقتی می‌گویند «سامی کرشاو خواننده کانتری دهه 90…» فقط خواننده را تحریک نمی‌کنند – با فرض اینکه نمی‌دانند سامی کرشاو کیست و نیاز به توضیح دارند – همچنین نشان می‌دهند که به سختی می‌دانند او کیست، بنابراین در حباب واقعیت‌شان، مردم نیاز دارند که برایشان توضیح داده شود. همه اینها بسیار شبیه به مورد اخیر است رولینگ استون ایجاد غوغا از یان نوئه را هنرمندی «معروف» خطاب می کند در حالی که نام او را از عنوان خارج کرده است.

حقیقت این است که نویسندگان مقاله، جوزف هوداک و ماریسا آر. ماس، فکر می‌کنند که همه طرفداران کانتری، پسران فرهیخته و تحصیل‌کرده واپس‌گرای هستند که مستحق نابودی هستند و صرفا نقطه عطفی برای آن‌ها هستند تا در مقابل دوستان نخبه‌گرای خود وانمود کنند که اخلاق‌گرا هستند تا نفوذ فرهنگی خود را برای سرپوش گذاشتن با دیگران به کار گیرند.

هوداک و ماس نیز آپاراتچی های سیاسی هستند که به موسیقی کانتری وفاداری ندارند و وظیفه آنها اطلاع رسانی است. آنها طرفداران کشور را صرفاً به عنوان پیاده های ناخواسته در بازی سیاسی خود می بینند که می توانند از طریق پوشش های کج با هم متحد شوند تا به خواسته خود عمل کنند. این با باز شدن مقاله مشخص می شود.

را رولینگ استون مقاله با دست تکان دادن کل وضعیت به عنوان یک کل شروع می شود و می گوید که کرشاو، “زمانی که او سازمان را به دلیل اینکه اجازه نداد او و همسرش قبل از نمایش به فرش قرمز رسانه ها دسترسی داشته باشند، جنجال برانگیخت – به عنوان یک میهمان بلیت شده، مانند همه هنرمندان غیر نامزد شده، همچنان می تواند در جوایز شرکت کند.)”

اما مطمئناً آنها دلتنگ این می‌شوند که کرشاو برای بلیط‌هایش 800 دلار دریافت می‌کرد و حتی در آن صورت هم صندلی در بخش هنرمندان تضمین نمی‌شد. آنها همچنین ارتباط با مدیر کرشاو و این واقعیت را که CMA او را به مدت دو ماه اخراج کرد، کنار گذاشتند.

تنها گزارش خوبی که از آن می گیریم رولینگ استون معیارهای خاص CMA برای اینکه چه کسی می‌تواند روی فرش قرمز راه برود است، که ظاهراً کرشاو را رد صلاحیت کرد. الزامات این است که برای اینکه کسی روی فرش قرمز راه برود…

آنها قبلاً هنرمند سال CMA بودند. آنها یک 20 تک آهنگ برتر در یک داشتند بیلبورد یا چک هوایی کشور نمودار برای تک آهنگ ها یا آهنگ های کشور در سه سال گذشته؛ آنها 10 آلبوم برتر داشتند بیلبورد نمودار آلبوم های کشور برتر در پنج سال گذشته; آنها اعضای تالار مشاهیر موسیقی کشور هستند. آنها برنده فعلی جوایز CMA 2024 (sic) هستند. آنها در ابتکارات CMA Foundation یا CMA Industry Relation/Membership شرکت کرده اند.

را رولینگ استون مقاله از گفتن کوتاهی نمی کند، “آیا CMA باید به او اجازه دهد وقتی که فرش در اوایل بعدازظهر چهارشنبه باز می شود راه برود و آن را یک روز بگذارد؟ مطمئنا.” اما در غیر این صورت، مقاله به طور کامل جنبه روابط عمومی این موضوع را نادیده می گیرد، که در نهایت همان جایی است که جنجال بزرگتر به وجود آمد. بنابراین وقتی شکایت می کند که مشکل حواس او را پرت می کند «هنرمندان زیادی در رقابت جوایز، از جمله زنانی که امسال موج بزرگی را به راه انداختند،» به جای CMA هایی که مدام با این وضعیت دست و پنجه نرم می کنند و باید چهار روز پیش آن را از بین می بردند، مسئولیت این کار را بر عهده طرفداران کشور می گذارد.

سپس رولینگ استون بیا داخل “جوایز CMA 2026 امسال حتی یک نامزد هنرمند سیاه‌پوست را به رخ نمی‌کشد. کمی خشم نسبت به آن وجود داشت… ما هنوز شاهد این نبوده‌ایم که چنین بخش پرطرفداری از صنعت تحریم‌هایی را به نمایندگی از هنرمندان غیرسفیدپوست که مکرراً از رقابت خارج می‌شوند، سازماندهی کنند.”

باشه، اما کجا بود؟ رولینگ استون نوشتن مقالات برجسته یا فراخوان برای تحریم به دلیل عدم وجود هنرمندان سیاه پوست نامزد در هنگام اولین نامزدی CMA؟ طرفداری آنها از هنرمندان سیاه پوستی که فکر می کنند باید نامزد می شدند کجاست؟ هنرمندان سیاه پوست یا آلبوم ها یا آهنگ های هنرمندان سیاه پوست که شایسته نامزدی در سال 2026 هستند چه کسانی هستند؟ نامی از آنها نمی برند.

در عوض رولینگ استون تنها زمانی که BigXthatPlug یکی از هنرمندان برجسته در سال 2025 و آلبوم جدید Saboozey بود، مفاهیم مبهم نژادپرستی را علیه CMA ها تراز کرد. یاغی چری لی خارج از پنجره صلاحیت بود یا به خوبی می توانست نامزد شود.

به جای اینکه واقعاً از هنرمندان سیاهپوست در کشور دفاع کنید، مقالاتی مانند این از این مقاله هستند رولینگ استون که مانع از کار حمایتی می شود و باعث می شود که به طور قطعی احساس ناخوشایندی کند. این رویکرد Woke 1.0 مربوط به سال 2016 است که به طور گسترده توسط عموم رد شد. مانند رولینگ استون و مت بای، نویسنده، در مقاله‌ای که در 5 نوامبر پس از آخرین انتخابات میان‌دوره‌ای منتشر شد، کاملاً این را گفت: «دموکرات‌ها سخنرانی در آمریکا را متوقف کردند – و پیروز بزرگی شدند.

معلوم می شود که سیاست هویت بهترین راه برای شعله ور کردن MAGA و به جلو بردن کشور نیست.» مقاله به پایان می رسد، اما این دقیقاً همان کاری است که جوزف هوداک و ماریسا آر. ماس در اینجا سعی در انجام آن دارند. این بدان معنا نیست که CMA نباید به دلیل عدم شمول آن مورد انتقاد قرار گیرد. اما رفتار کردن مانند سن‌گرایی یک موضوع «خوش‌خیم» است، اما نژادپرستی چیزی است که ارزش خشمگین شدن را دارد، موضوع را گیج می‌کند و دوباره به اشتباه روابط عمومی که جایی است که این وضعیت واقعاً به استراتوسفر فرستاده شده است، توجه نمی‌کند.

چی رولینگ استون در اینجا واقعاً فرصتی برای ایجاد هدف مشترک با طرفداران واقعی موسیقی کانتری در مورد ماهیت انحصاری همه موسسات موسیقی کانتری وجود ندارد. به جای صحبت کردن با آنها، آنها می توانند از این لحظه استفاده کنند تا نشان دهند که چگونه همان مکانیسم هایی که هنرمندان سالخورده را حذف می کنند، اغلب همان مکانیسم هایی هستند که بر هنرمندان مستقل و هنرمندان سیاه و قهوه ای تأثیر می گذارد. اما با نادیده گرفتن تأثیر نگرانی سامی کرشاو به عنوان “بیشتر خوش خیم”، آنها این فرصت را از دست می دهند.

و اتفاقا او کجا بود؟ رولینگ استونخشم و پوشش زمانی که آشکار شد ژله رول کلمه N را سه بار گفت سالها پس از جنجال مورگان والن جلوی دوربین رفت؟ چرا آنها بخشی از یک تلاش رسانه ای هماهنگ برای جارو کردن این زیر فرش بودند؟ کجا بودی؟ رولینگ استون زمانی که میکی گایتون مقاله ای در بیلبورد نوشت از فیلمبرداری فیلم Highwomen حذف شده است? بقیه کجا بودند؟ رولینگ استون داستان‌های مربوط به نژاد وقتی با روایت مغرضانه‌شان مطابقت ندارند؟ و اگر همه این مسائل از نظر فرهنگی بسیار مهم هستند، چرا آنها همچنان پوشش خود را پشت یک دیوار پرداخت می کنند؟

بالاخره رولینگ استونبازوی کشور دقیقاً مانند CMA ها است – افرادی را نشان می دهد که اهل کشور نیستند، حتی طرفداران واقعی کشور نیستند و به دلیل امتیازات رزومه برخلاف تجربه واقعی در موقعیت هایی قرار گرفته اند. آنها در سنگر نیستند و انگشت خود را روی نبض این که طرفداران موسیقی کانتری چه کسانی هستند، چه احساسی دارند و چرا آژانس دارند، نیستند. و اغلب این افراد کاملاً توسط طرفداران کانتری دفع می شوند و آنها را به عنوان یک حواس پرتی فوق العاده می بینند، بر خلاف کسانی که وظیفه آنها را نمایندگی می کنند و به آنها صدا می دهند.

موسیقی کانتری موسیقی مردم کشور است. این وظیفه موسسات رسانه ای، نمایش های جوایز و رسانه های پخش است که منافع آنها را نمایندگی کنند. اما آنها این کار را نمی کنند. بداخلاقی سامی کرشاو این را تایید کرد. دیگر سال 2024 نیست. به هر طرف که می روید، نهادها در حال فروپاشی هستند، سیستم ها در حال فروپاشی هستند، و مردم بیش از هر زمان دیگری صحبت می کنند. به جای نادیده گرفتن نگرانی های طرفداران کشور با نادیده گرفتن قهرمانان آنها به عنوان “ستاره های سابق” و خشم آنها به عنوان “بیشتر خوش خیم”، شاید به آنها گوش دهید.

– – – – – – –

سامی کرشاو در اواخر بعد از ظهر سه شنبه (11-10) بیانیه جدیدی منتشر کرد.

ابتدا می‌خواهم از هزاران طرفدار، هنرمند، دوستان و مردم سراسر جامعه موسیقی کشور که در چند روز گذشته صحبت کرده‌اند، صمیمانه تشکر کنم. من واقعاً متواضع هستم. هجوم عشق و حمایت بسیار زیاد بوده و قلبم را به گونه‌ای لمس کرده است که هرگز فراموش نخواهم کرد.

وقتی برای اولین بار ناامیدی خود را از نرفتن روی فرش قرمز در جوایز CMA امسال به اشتراک گذاشتم، سعی نداشتم جنجالی راه بیندازم یا به دنبال جلب توجه باشم. من فقط از ته دلم حرف زدم چون صدمه دیده بودم. هرگز فکر نمی کردم که این پاسخ به این همه مردم در آمریکا و سراسر جهان برسد.

اما اتفاقی افتاد که انتظارش را نداشتم. با ادامه این داستان، برای هزاران نفر روشن شد که این فقط مربوط به من نیست. این برای کسانی بود که قبل از من آمدند، مردان و زنانی که قلب، صدای خود، زندگی خود را به موسیقی کانتری دادند. کسانی که مدت ها قبل از این بزرگراه ها رفتند اتوبوس های تور بودند. کسانی که در یک دیوانه بازی می کردند و دور از خانواده روزگار را فدا می کردند. این در مورد چیزی بسیار بزرگتر از من یا هر هنرمند دیگری است. این هنرمندان نه تنها صدای موسیقی کشور را دادند. روحش را به او دادند.

هرگز در مورد فرش قرمز نبود. این برای شناسایی و احترام به کسانی بود که زندگی خود را وقف این موسیقی کرده‌اند و حفظ تاریخ و میراثی که موسیقی کانتری را بسیار خاص می‌کند.»

ما در چند روز گذشته با مدیریت CMA به امید یافتن راه حل مثبت مذاکره کرده ایم.

در حالی که من از مدت زمانی که CMA برای پاسخ علنی صرف کرد ناامید شدم و احساس کردم که بیانیه آنها به اصل موضوع نمی رسد، من همچنین به دادن فرصتی به مردم برای اصلاح کارها معتقدم.

من خوشحالم که به اشتراک بگذارم که از آن زمان تاکنون یک گفتگوی خصوصی صمیمانه و معنادار با مدیریت CMA داشته ایم. آنها تصدیق کردند که چگونه با این وضعیت برخورد شد و صمیمانه و صمیمانه عذرخواهی کردند که من شخصاً پذیرفتم.

CMAها همچنین از من و همسرم مندی دعوت کردند تا روی فرش قرمز راه برویم و در جوایز امسال در کنار هنرمندان دیگرمان شرکت کنیم. من از این دعوت سپاسگزارم و از تمایل آنها برای گوش دادن، اذعان به نگرانی های ما و تلاش برای یک نتیجه مثبت قدردانی می کنم.

اما شاید مهم‌ترین چیزی که از همه این‌ها به دست می‌آید، گفت‌وگویی است که درباره اهمیت شناخت نسل‌های هنرمندانی که کمک کردند تا موسیقی کانتری آن چیزی که امروز است، به دست بیاید، چه نامشان هنوز در تیتر اخبار است یا آهنگ‌هایشان فقط در قلب افرادی که با گوش دادن به آن‌ها بزرگ شده‌اند زنده بماند.

شما نمی توانید 60 سال موسیقی کانتری را بدون تجلیل از هنرمندانی که در ساخت این 60 سال کمک کردند جشن بگیرید.

موسیقی کانتری همیشه این بوده است که به جایی که از آن آمده‌ایم احترام بگذاریم و به جایی که می‌رویم را بپذیریم. من چیزی جز احترام به استعداد باورنکردنی موسیقی کانتری به آینده ندارم. هر نسل از هنرمندان سزاوار لحظه درخشش خود هستند و من معتقدم جایی برای تجلیل از همه آنها وجود دارد.

من صمیمانه امیدوار هستم که گفتگوهایی که با CMA آغاز کرده ایم منجر به تغییرات پایدار و حتی قدردانی و شناخت بیشتر هنرمندان میراث صنعت ما برای سالهای آینده شود.

همانطور که کانون توجه ممکن است ادامه یابد، نمودارها ممکن است تغییر کنند و سال ها بگذرد. اما افرادی که موسیقی کانتری را ساختند هرگز نباید فراموش شوند.

برای هر هواداری که ایستاده و صدای خود را به گوش می‌رساند، هر هنرمندی که نه تنها از من بلکه از بسیاری از هنرمندانی که زندگی خود را وقف این موسیقی کرده‌اند حمایت کرده و از صمیم قلب از شما تشکر می‌کنم. شنیده شدی و به من یادآوری کردی که موسیقی کانتری هنوز بیشتر از یک صنعت است. این یک خانواده است. خدا همه شما را حفظ کند.

بنابراین موضوع خاص عدم دسترسی سامی کرشاو به فرش قرمز حل شد. دلایل سیستمی اساسی که چرا این اتفاق در وهله اول رخ داده است، همچنان باقی است، همانطور که نگرانی ها در مورد نحوه رسیدگی به این موضوع، مدت زمانی که برای حل آن به طول انجامید، و اکنون نزدیک به ده ها مجری دیگر که گفته اند به دلیل CMA از حق رای محروم شده اند، وجود دارد.

به نظر می رسد این پایان داستان نیست، اما از کجا باید شروع شود. شاید با توجه به بازنشستگی سارا تراهرن، مدیر عامل فعلی CMA در پایان سال و ورود بریتنی شفر، مدیر عامل جدید، این گفتگو می تواند تغییر قابل توجهی در نحوه تجارت CMA باشد.

باید دید که آیا کل این آشفتگی به یک حواس پرتی بزرگ برای جوایز CMA 2027 در چهارشنبه 18 نوامبر تبدیل خواهد شد یا خیر.

– – – – – – – – – – –

اگر این مقاله را ارزشمند دیدید، لطفاً آن را ترک کنید نکته ذخیره موسیقی کشور.