مقالات

CMA اکنون بحث دیگری در دست دارد



جنجال فرش قرمز سامی کرشاو قبل از جوایز CMA 2026 اکنون می تواند تا حد زیادی حل شود و سامی کرشاو عذرخواهی CMA را پذیرفته و برای شرکت در آن دعوت شده است. اما اشتباه نکنید، این یکی از آن اتفاقاتی است که سال ها به عنوان نمونه ای از ماهیت سنگدل صنعت موسیقی کشور و نحوه برخورد آن با گروه های خاصی از هنرمندان ذکر می شود. همانطور که سامی در پذیرش عذرخواهی CMA گفت، این نیز موضوعی است که نگرانی های اساسی آن حل نشده باقی می ماند و ارزش آن را دارد که در آینده بیشتر بررسی شود.

اما در سایه و عواقب نحوه برخورد با سامی کرشاو، جنجال دوم به وجود آمد، حتی اگر آنقدرها هم ویروسی و گسترده نبود. با این حال، ماهیت مشابهی دارد، زیرا ناشی از نگرانی در مورد تفکیک سیستماتیک افراد توسط مؤسسات موسیقی کانتری برای ستاره‌های محبوب‌تر و تثبیت‌شده است، و یافتن جاذبه یا شکست برای دیگران را دشوار یا غیرممکن می‌کند.

برای اولین بار از سال 2017، نامزدهای جوایز CMA شامل یک هنرمند، ترانه سرا یا تهیه کننده سیاه پوست یا قهوه ای نمی شد. مطمئناً جمله قبل به تنهایی چشمان بسیاری را به هم می ریزد، اگر نگوییم آنها را به طور کلی تسلیم می کند. اما این بدان معنا نیست که مشکل ارزش بررسی ندارد، یا اینکه “بیشتر خوش خیم” است، زیرا رولینگ استون در مورد درگیری سامی کرشاو اشاره کرد، در حالی که نگرانی در مورد نژاد را بسیار مهمتر نشان داد. با این حال، این موضوع خاص بسیار ظریف‌تر است و در مورد اینکه چگونه و چرا هیچ نامزدی برای هنرمندان سیاه‌پوست یا قهوه‌ای در سال 2026 اتفاق نیفتاد، جای بحث دارد.

رولینگ استون تنها خروجی برای بیان این نگرانی نیست. این گزارش مفصل تری در تنسی این واقعاً مسئول یافتن کشش در این مشکل است. بر خلاف بیهوده ها رولینگ استون گرفتن تنسی نویسندگان کریس پارتون و کش مک‌کلی رویکرد بسیار سنجیده‌تری را در پیش گرفتند، از مصاحبه با منابع متعدد، از جمله ریسی پالمر، مجری، بریتنی شفر، مدیر عامل آینده CMA برای اظهار نظر، و حتی دفاع شیطانی خوبی از این که چرا این موضوع فقط به «نژادپرستی» و بحث‌های اصلی آشکار و آشکار خلاصه نمی‌شود.

تفاوت بین وضعیت سامی کرشاو و فقدان نامزدهای سیاه یا قهوه ای برای جوایز CMA این است که CMA به طور یکجانبه تصمیم گرفت که ابتدا کرشاو را روی فرش قرمز اجازه ندهد تا زمانی که نامزدهای CMA به خود CMA ها بستگی نداشته باشد، بلکه به 7000 عضو رای دهنده سازمان بستگی داشته باشد. تنسی مقاله به درستی بیان می کند. CMA می تواند ابتکارات گوناگونی را راه اندازی کند – مانند آنچه که دارند – و کارهای حمایتی دیگری را انجام دهد. اما در نهایت رای دهندگان تصمیم می گیرند.

و در حالی که مطمئناً رأی گیری بلوکی و تجارت اسب وجود دارد، CMA ها به دلیل پایگاه رأی دهندگان بزرگ و متنوع، بسیار صادقانه تر از ACM ها در نظر گرفتن فشارسنج واقعی از نظر رأی دهندگان در نظر گرفته می شوند. تنسی این مقاله همچنین به CMA ها برای دیدن نامزدهای بیشتر برای هنرمندان رنگین پوست از سال 2017 اعتبار می دهد و بیشتر بر این نگرانی تمرکز می کند که عدم نامزدی در سال جاری نشان دهنده پسرفت است، حتی اگر شنوندگان سیاه و قهوه ای سریع ترین رشد جمعیتی طرفداران جدید در کشور را تشکیل دهند.

اما این مقاله محتمل‌ترین توضیح را در مورد اینکه چرا هیچ هنرمند سیاه‌پوست یا قهوه‌ای بدون پرداختن به آن در سال 2026 نامزد دریافت نکرد را مرور می‌کند: واجد شرایط بودن و در دسترس بودن. و در حالی که شایستگی قطعاً در چشم بیننده است، صرفاً بزرگنمایی و پرسیدن اینکه کدام هنرمندان سیاه‌پوست یا قهوه‌ای امسال در مقایسه با نامزدهای واقعی نادیده گرفته شده‌اند، به پاسخ‌های واضحی منجر نمی‌شود، اگرچه برخی از موارد خوب وجود دارند که راه خود را در فهرست هنرمندان مستقل‌تر باز می‌کنند.

تنسی مقاله بیان می کند امسال افراد زیادی مورد بررسی قرار گرفتند، با آثار تاثیرگذار که در بازه زمانی 1 ژوئیه 2025 تا 30 ژوئن 2026 قرار داشتند. یکی از مهمترین آنها Shaboozey بود که همکاری پلاتینی شماره 1 “آمین” با Jelly Roll دو تا از برجسته ترین ستاره های این ژانر را به نمایش گذاشت.”

اما این گمراه کننده است. بله، این آهنگ خاص واجد شرایط بود. اما آلبوم مفهومی جدید شبوزی شری لی یاغی و دیگر داستان های غربی او نبود وگرنه شاید نامزد آلبوم سال می شد. در همین حال، ممکن است در حال حاضر شخص سمی‌تر از جیلی رول در موسیقی کانتری وجود نداشته باشد، چپ‌ها او را «کد MAGA» می‌دانند و راست پس از برگزاری تور او را رها می‌کند. جیمی کیمل زنده و شوخی های دونالد ترامپ. هیچ راهی وجود نداشت که رای دهندگان CMA در این دوره چیزی را با نام جلی رول نامزد کنند.

یک هنرمند دیگر تنسی در این مقاله چندین بار ذکر شده است که کسی که نامزدی را برده و در گذشته برنده شده است، جیمی آلن است. اما اشاره ای نمی شود که چرا جیمی آلن دیگر در فرآیند CMA شناخته نمی شود.

در ژوئن 2023، Saving Country Music مقاله ای با عنوان «اتهامات جیمی آلن معضل تنوع کشور را تشدید می کنددر نتیجه منتشر شد اتهامات وارده به او توسط مدیر روزانه او در مورد تجاوزات جنسی، تجاوز و آزار و اذیت مداوم، که به تفصیل در تنوع در معرض زن دیگری متعاقباً مطرح شد و آلن را به سوء استفاده جنسی متهم کرد و سپس فاش شد که آلن در حالی که ازدواج کرده بود با زن دیگری خانواده مخفیانه ای داشته است. در این مرحله، حرفه موسیقی محبوب جیمی آلن به پایان رسید.

جیمی آلن فقط یک ستاره کانتری نبود که اتفاقاً سیاه پوست بود. او یک هنرمند محبوب موسیقی کانتری بود که صنعت سال ها روی او سرمایه گذاری زیادی کرد و آن را پرورش داد. صنعت موسیقی کانتری آلن را به عنوان یکی از درخشان ترین ستاره های این سبک می دید که به آینده می رود. به همین دلیل است که جوایز ACM او را به عنوان هنرمند مرد جدید سال 2021 معرفی کرد—اولین مرد سیاهپوستی که برنده این جایزه شد. جوایز CMA همچنین آلن را به‌عنوان هنرمند جدید سال 2021 انتخاب کردند. اولین سه تک‌آهنگ اصلی رادیویی آلن به رتبه 1 و چهارمین به رتبه 2 رسید.

همانطور که مقاله Saving Country Music در سال 2023 اشاره می کند، «خروج جیمی آلن معضلی عمیق‌تر برای صنعت اصلی کشور ایجاد می‌کند و زمانی که مطالعات، بازتاب‌ها و اقدامات سیاسی که خواستار مشارکت بیشتر در موسیقی کانتری نوشته و راه‌اندازی می‌شوند، فهرستی از این معضل درج نخواهد شد.»

این دقیقاً همان چیزی است که ما می بینیم رولینگ استون و تنسی، در حالی که اولی اصلاً از جیمی آلن نامی نمی برد و دومی به تخریب حرفه آلن ناشی از رفتار مذموم ادعایی او اشاره نمی کند که باعث شد کل نمایندگی صنعت او را رها کند.

مقاله Saving Country Music با این جمله ادامه می‌دهد: “موسیقی کانتری” که همیشه به عنوان یک تک سنگ تلقی می شود، برای جوایز متعدد جیمی آلن، چندین شماره 1 و فرصت های دیگری که به او داده شده است، اعتبار نمی گیرد. کشور تنها به دلیل فقدان این چیزها در حال پیشرفت است، زیرا حفره باقی مانده از خروج آلن ادامه دارد و به دلیل زمان، منابع و فرصت های مورد نیاز برای ایجاد یک شغل برتر مانند لذت بردن از یک پرواز برتر، ادامه دارد.”

باز هم، این چیزی است که ما در حال حاضر می بینیم. درست مانند اینکه کمبود زنان در کشور محبوب تا حدی ناشی از تبدیل شدن تیلور سوئیفت به یک سوپراستار این ژانر – از جمله بردن دو جایزه CMA هنرمند سال – و سپس پرش به موسیقی پاپ بود، غیبت جیمی آلن حفره‌ای ایجاد کرده است که پیدا کردن هنرمند مناسب برای پر کردن آن ممکن است سال‌ها طول بکشد.

نام هنرمند دیگری ثبت شده است تنسی مقاله جنگ و پیمان است. آلبومی به نام منتشر کردند داستان مایکل و تانیا در 19 ژوئن، که برای بررسی CMA واجد شرایط است. با این حال، پس از آلبوم قبلی خود به علاوه یک به نظر می رسید که از طریق لیبل کانتری بزرگ Mercury Nashville از صدای آمریکایی خود دور شده است تا بتواند بازار پاپ کانتری را جذب کند. داستان مایکل و تانیا منتشر شده در پاسگاه آتلانتیک به عنوان تلاش آنها برای فاصله گرفتن از طرف محبوب و پیوستن به آمریکا.

در تابع c رولینگ استون مایکل تروتر با عنوان “جنگ و پیمان با انجام بازی نشویل است.” “جنگ و پیمان، در هسته خود، ما قطعا یک میلیون درصد گروه آمریکایی هستیم.

روشی که صنعت موسیقی کانتری به The War &Treaty چسبید، آنها را نامزد بهترین دو آواز سال CMA در سال‌های 2023 و 2024 کرد. این دو در جوایز CMA 2022 و 2023 نیز اجرا کردند.

در حالی که شاید می‌توانید ناامیدی این دو نفر را از سیستم Music Row درک کنید، زیرا آنها هرگز سوپراستار نشدند، از بسیاری جهات در مقایسه با صدها، اگر نگوییم هزاران نفر از نوازندگان تمام وقت کانتری که هرگز نامزد دریافت جایزه CMA نشده‌اند و هرگز فرصت اجرای در این مراسم را نداشته‌اند، خیرین قوی آن بودند.

را رولینگ استون ویژگی همچنین در مورد نقش رسانه ها در این مسائل صحبت می کند. از آنجایی که به نظر می رسد این پست می خواهد از تنوع در موسیقی کانتری حمایت کند، احتمالاً همینطور است رولینگ استون عنوان و اعلامیه‌های مقاله و ویدیوهای مصاحبه مرتبط که هر چشم‌اندازی را برای The War & Treaty محکوم کرد، بار دیگر نامزد دریافت جایزه CMA شد.

چرا رای دهندگان CMA به جنگ و پیمان رای می دهند؟ دوتایی و رولینگ استون اساساً به آنها گفت که این کار را نکنند و آنها را آمریکایی در نظر بگیرند و حتی به نظر می رسید که آنها را به خاطر گنجاندن آنها در گذشته توصیه می کند. پس تقصیر کیست که آنها در فرآیند CMA در سال 2026 گنجانده نشده اند؟ ویژگی رسانه، عنوان و نقل قول هایی مانند این در رولینگ استون همچنین ممکن است اثری دلخراش بر کل صنعت از “چسباندن آن” به هنرمندان سیاه پوست (همانطور که مایکل تروتر آن را توصیف می کند) ایجاد کند، اگر فقط در آینده به خاطر آن مورد انتقاد قرار گیرند.

اما هیچکدام از اینها بهانه ای برای CMA ها یا رای دهندگان CMA نیست. چرا این ایده که هنرمندان سیاه‌پوست و قهوه‌ای به‌طور سیستماتیک از فرآیند CMA کنار گذاشته می‌شوند، برای رسانه‌ها سودآور است؟ دلیلش این است که CMA ها یک سیستم بسیار منزوی و بسته را اجرا می کنند که به جای تلاش برای جستجوی بهترین یا شایسته ترین استعدادها، به ستاره های تثبیت شده پاداش می دهد. این تا حدی سیستمی است که جنگ و معاهده می خواست از خود فاصله بگیرد، حتی اگر تا حدی از آن سود برده باشند.

جوایز CMA همچنین یک هنرمند سیاه‌پوست یا قهوه‌ای را برای سال 2026 ثبت نام نکرد. به نظر می‌رسد که آنها چند مجری سیاه‌پوست در Darius Rucker و Shabuzzi خواهند داشت. اما افزودن یک هنرمند سیاه‌پوست راهی بود که CMA می‌توانست به نگرانی تنوع توجه کند، اما آنها این کار را نکردند.

با این وجود، ارائه فقدان نامزدی هنرمندان سیاه‌پوست در CMA 2026 و در عین حال نادیده گرفتن این سه شرایط کاهش‌دهنده اصلی که شامل نامزدهای قبلی Shaboozey، Jimmie Allen، و The War & Contract هستند، برای کل تصویر ناعادلانه به نظر می‌رسد. همانطور که برخی اشاره کرده اند، شاید Kashus Culpepper امضا کننده Big Loud Records می توانست امسال یک رقیب باشد، حتی اگر درست مانند The War & Contract، Culpeper بیشتر شبیه یک بازی آمریکایی باشد تا یک کشور.

به کین براون نیز اشاره شد. اما باز هم آخرین آلبوم او جاده بلند خارج از جعبه بود برلند نیز توسط برخی ذکر شد. اما در این مورد فقط یک مسئله کیفیت است. برلند ممکن است سیاه پوست باشد و بتواند تک آهنگ هایی را در فضای کانتری منتشر کند. اما صادقانه بگویم، آنها افتضاح و مشتق شده اند و او نماینده هنرمندان موسیقی کانتری سیاه پوست نیست که تمام تلاش خود را می کنند، و هرکسی که از گنجاندن او حمایت می کند، باید این کار را با خطر خود انجام دهد.

از آنجا، می‌توانید فهرست بلندبالایی از هنرمندان سیاه‌پوست کشور و ریشه‌ای که می‌توانستند معرفی شوند، قرار دهید. اما از نظر عملی، آیا واقعاً هیچ کدام از آنها به سطحی می‌رسند که اکثر نامزدهای دیگر CMA از آن لذت می‌برند؟

به هر حال، همان راهکارهایی که طی سالیان گذشته برای افزایش حضور زنان در موسیقی کانتری اجرا شده است، همان راهکارهایی است که مدافعان هنرمندان سیاه‌پوست و قهوه‌ای باید امروز در صدد اجرای آن باشند. اغلب به یک مشکل موجودی ختم می شود. در حال حاضر تعداد زیادی از هنرمندان سیاه‌پوست و قهوه‌ای زنده وجود ندارند که در دسترس چیزی مانند CMA باشند.

این بدان معنا نیست که در حال حاضر تعداد زیادی از اعمال سیاه و قهوه ای قابل دوام در کشور وجود ندارد. در مقابل، یک تن وجود دارد. اما صادقانه بگویم، آنها اغلب نادیده گرفته می شوند یا در درب Breland’s of the جهان نگهداری می شوند. وقتی به ترکیب بسیاری از جشنواره‌های بزرگ کشور نگاه می‌کنید، آثار سیاهی که رزرو شده‌اند عبارتند از Nelly، Ne-Yo، BigXthaPlug، Ludacris، و اکت‌های مشابه غیرکشوری که به جای سرمایه‌گذاری در جشنواره‌ها و فرصت‌های دیگر برای تبدیل شدن به هنرمندان سیاه‌پوست آینده که واقعاً کشور را اجرا می‌کنند، خود را به فضای کشور تزریق می‌کنند.

همچنین توجه کافی به تگزاس و جمعیت هنرمندان اسپانیایی تبار به سرعت در حال رشد آن نمی شود. Flatland Cavalry برای سه سال متوالی نامزد گروه سال ACM شده است و همه اعضای گروه به جز یک نفر از تبار آمریکای لاتین هستند. با این حال هرگز نمی شنوید که آنها در این بحث های گنجاندن ذکر شوند.

همچنین، این بحث‌ها باید به گونه‌ای که فقط به محافل نخبگان برسد، در پشت دیوارهای پرداخت متوقف شود. هر دو تنسی و رولینگ استون مقالات مربوط به این موضوع پرداخت شد. چگونه انتظار دارید با طرفداران و هنرمندان موسیقی کانتری سیاه و قهوه ای ملاقات کنید و از آنها در برابر اکثریت مردم دفاع کنید، در حالی که نظرات شما به اندازه صنعت محافظت می شود؟

نویسندگان برای تنسی مقاله شامل Cache McClay، که یک خبرنگار اختصاصی بیانسه گانت است، و کریس پارتون، که یک روزنامه نگار قدیمی موسیقی کانتری است، بودند. در مجموع، آن‌ها کار شایسته‌ای را برای ساختن این پرونده انجام دادند، اما توضیح ندادند که چرا احتمالاً نامزدی در سال 2026 به هیچ وجه به صفر نرسیده و راه‌حل‌ها چه می‌تواند باشد.

روزنامه‌نگاران همچنین باید استفاده از «رادیو کشور» را به‌عنوان راهی برای تقویت استدلال‌های خود متوقف کنند، فقط به این دلیل که ناهنجاری‌های آماری را ارائه می‌کنند که در واقع مصرف موسیقی کشور را نشان نمی‌دهد، که هر دو رولینگ استون و تنسی من انجام دادم. رادیو کانتری هرگز کمتر مرتبط نبوده است، و اگر جوایز CMA فقط یک نماینده برای آمار رادیویی بود، The War &Treaty هرگز در گذشته نامزد نمی شد و The Red Clay Strays اکنون نامزد و برگزیدگان نمی شد.

مورگان والن موفق ترین ستاره رادیو کانتری در پنج سال گذشته بوده است. و در حال حاضر CMA ها او را نادیده می گیرند. اگر CMA ها نهادی ذاتاً نژادپرستانه بودند، فکر می کردید همه چیز تغییر می کرد. اما CMA ها از شخصیت سمی والن فاصله گرفتند. و والن متعاقباً از CMAها فاصله گرفت. و دقیقاً مانند رادیو، CMAها به این دلیل و به دلیل جنجال‌هایی مانند آنچه با سمی کرشاو اتفاق افتاد، اهمیت خود را از دست می‌دهند.

مطمئناً، جوایز صنعت می تواند معتبر باشد. جوایز می توانند به نمایش هنرمندان جدید کمک کنند. اما اگر هنرمندان واقعاً می‌خواهند دروازه‌بان‌ها را دور بزنند و سیستم را تسخیر کنند، باید از اتکا به آن دست بردارند تا مجرای پیشروی آنها باشد، از جمله رادیو ملی و CMA. هنرمندان باید مستقیماً از طرفداران خواستگاری کنند و از طریق کانال‌های مستقلی کار کنند که منافع آنها را بهتر تأمین کند، با ارزش‌های آنها همسو باشد و به آنها آزادی خلاقیت بیشتری بدهد.

این کاری است که The War & Treaty انجام داد و به همین دلیل است که آنها نامزدهای CMA را در سال 2026 دریافت نکردند، نه به این دلیل که سیاه پوست بودند، بلکه به این دلیل که خود را از سیستم حذف کردند.

زنان موسیقی کانتری مسیری را ترسیم کرده اند که چگونه حضور خود را بازیابند: خودتان باشید و جسور باشید. اما شاید مهمتر از همه، کشور باشید. چون همین الان داغ است. و اکنون زنان روستایی نیازی به CMA ندارند. CMA ها چیزی است که زنان کشور باید اعتبار و ارتباط با فرهنگ بزرگتر داشته باشند. اینگونه است که شما قدرت را در سیستم به دست می آورید.

– – – – – – –

اگر این مقاله را ارزشمند دیدید، لطفاً آن را ترک کنید نکته ذخیره موسیقی کشور.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا