این را به یک علاقه‌مند به ضبط موسیقی در آلمان بسپارید تا یکی از مهم‌ترین افراد در تاریخ موسیقی کشور باشد و ریشه موسیقی را حفظ کند، فهرست‌نویسی کند، تبلیغ کند، توزیع کند و اشتیاق به موسیقی ایجاد کند که در غیر این صورت ممکن است هرگز به گوش جهانیان نرسد.
نام او ریچارد وایز بود و در میان بسیاری از کلاه‌هایی که بر سر داشت و موفقیت‌هایی که به دست آورد، او بنیانگذار، مالک و مالک Bear Family Records برای چندین دهه بود. چیزی که به عنوان راهی برای تغذیه اشتهای سیری ناپذیر او برای رکوردهای کانتری، راک و ریشه های آمریکایی آغاز شد، درست در کنار رالف پیر و خانواده لومکس، به یک تجارت بین المللی و یکی از مهم ترین میراث های حفظ شده در موسیقی تبدیل شد.
ریچارد وایز در 4 آگوست 1945 در باد گاندرهایم آلمان در خانواده ای متولد شد که یک فروشگاه کتاب و لوازم التحریر داشتند. علاوه بر این که یک کرم کتاب بود، نزدیکی او به سربازان آمریکایی مستقر در کشور پس از جنگ جهانی دوم باعث شد ویز به رادیو نیروهای مسلح دسترسی داشته باشد. وقتی برای اولین بار بیل هیلی و ستاره های دنباله دار را شنید، عاشق شد. او به زودی آلبوم هایی را از ایالات متحده سفارش داد و برای تأمین مالی این سرمایه گذاری، شروع به فروش این محصولات وارداتی به مجموعه داران دیگر کرد.
موسیقی سنتی کانتری به سم انتخابی ریچارد وایز تبدیل شد، اما واقعاً هر چیزی که از ایالات متحده بین سال‌های 1920 تا 1970 ضبط شده بود، چیزی بود که او به آن علاقه داشت، از جمله راک، جاز و بلوز. پس از راه اندازی یک تجارت موفق واردات، Weize متوجه شکاف در بازار شد. اگرچه او نمی‌توانست با هنرمندان آمریکایی قرارداد امضا کند، اما از مجموعه‌ای از آهنگ‌های منتشرنشده از اسطوره‌های موسیقی گرفته تا هنرمندان کمتر شناخته شده‌ای که فقط در قفسه‌های لیبل‌ها و استودیوها نشسته بودند، شنید.
در سال 1978، ریچارد وایز اولین آلبوم مهم خود را منتشر کرد که فقط یک نام وارداتی نبود جانی کش منتشر نشده. این آلبوم آنقدر خوب عمل کرد که شنوندگان در ایالات متحده شروع به واردات موسیقی به جایی کردند که از آنجا آمده بود. خانواده Bear که از ظرفیت محدود LP دو طرفه ناامید شده بودند، اولین جعبه ست خود را در سال 1980 منتشر کردند. اگرچه این شرکت اولین باکس ست نبود، اما وقتی صحبت از کیفیت شد، انقلابی را متحول کردند، محبوب کردند و آن را تعریف کردند، از جمله یادداشت های خطی بسیار گسترده، پاکت های عکس تمام رنگی، و اغلب کتاب هایی در اندازه LP که حاوی داستان ها و بیوگرافی های هنرمند بود.
جعبه‌های خانواده خرس فقط مجموعه‌ای از موسیقی نبودند. اینها دستاوردهای آرشیوی بودند، اغلب با نوشتن یا جمع آوری بسیاری از مطالب توسط ریچارد وایز. Bear Family به جای تکیه بر تشخیص نام ستاره‌های بزرگ، می‌تواند هنرمندان محلی و منطقه‌ای تقریباً ناشناخته را کشف کند و کاتالوگ آنها را کاملاً احیا کند، از جمله اغلب اجرای مسترینگ صوتی برای ارائه بهترین موسیقی. به زودی مجموعه‌هایی با هنرمندان مختلف در حال کاوش در یک دوره، منطقه، سبک موسیقی یا موضوعات دیگر ظاهر شدند.
برخی از هنرمندانی که میراثشان با جعبه‌های خانواده خرس از قلمرو کانتری تزیین شده است عبارتند از: مرل هاگارد، ویلون جنینگز، باب ویلز، ویلی نلسون، جانی کش، دیوید آلن کو، چت اتکینز، پورتر واگنر، دالی پارتون، خانواده کارتر، اسلیم ویتمن و مرل تراویس. یک مجموعه باکس 16 دیسکی جیم ریوز که در سال 1996 منتشر شد، دارای 75 قطعه بود که قبلاً شنیده نشده بود، همراه با دموهای متعدد.
اگرچه خانواده خرس به یک تجارت تجاری سودآور با چندین کارمند تبدیل شده است، اما به لطف چشم انداز و رهبری ریچارد ویز، ذخیره سازی آرشیو همیشه تمرکز اصلی آن بوده است. گفته می شد که او 18 ساعت در روز و هفت روز در هفته کار می کرد. او کار کردن با موسیقی را یک امتیاز می دانست و هرگز آن را بدیهی نمی دانست. وییز در 35 سالی که در راس خانواده Bear بود، تولید بیش از 2000 نسخه از جمله نزدیک به 300 باکس ست افسانه ای این شرکت را بر عهده داشت.
ریچارد وایز همچنین به عنوان یک نویسنده موسیقی مورد احترام قرار گرفت و مقالاتی ارائه داد رولینگ استون، لس آنجلس تایمزو بسیاری از نشریات دیگر در طول سال ها، از جمله رسانه ها در آلمان. چندین آلبوم خانواده خرس نیز نامزد جوایز گرمی شدند. همراه با انبوهی از جوایز و تمجیدهایی که وایزه در طول سال ها در آلمان جمع آوری کرده است، جایزه معتبر “W.C. Handy” توسط بنیاد بلوز به وی اعطا شد. او در سال 2021 نشان صلیب نشان شایستگی را از رئیس جمهور آلمان دریافت کرد.
در دهه 2000، ریچارد وایز شروع به عقب‌نشینی از فعالیت‌های روزمره خانواده خرس کرد و تنها بر توسعه پروژه‌های جدید تمرکز کرد. سپس در سال 2014، او این تجارت را به دو کارمند قدیمی فروخت. همچنین مصادف شد با انقلاب دیجیتال در موسیقی، که باعث شد مصرف کنندگان کمتر و کمتر با رسانه های فیزیکی تعامل داشته باشند. اما حتی پس از بازنشستگی احتمالی خود از خانواده خرس، ویزه به کار بایگانی و نگهداری خود ادامه داد. اگرچه وی به خاطر کارش با موسیقی آمریکایی در سراسر جهان شناخته شده است، اما ویزه در حفظ بسیاری از آثار موسیقی آلمانی نیز مشارکت داشت.
ریچارد وایز در روز جمعه، 13 نوامبر در سن 81 سالگی درگذشت. اغلب، زمانی که فردی از دنیا می رود، دوست داریم بگوییم که آنها میراثی را از خود به جای می گذارند که ماندگار است. اما برای ریچارد وایز، این چیزی فراتر از چاپلوسی است. پشت سر گذاشتن موسیقی ای که در غیر این صورت هرگز شنیده نمی شد یا دوستش نداشت، اشتیاق و هدف زندگی او بود. و تعداد کمی در عصر مدرن بیشتر از ریچارد وایز در این کار مشارکت داشته اند.
– – – – – – – – – – –
اگر این مقاله را ارزشمند دیدید، لطفاً آن را ترک کنید نکته ذخیره موسیقی کشور.
Source link
