نقد آلبوم – Harvester اثر جو ری مک دونالد

کانتری کلاسیک (#510.1) و خواننده/ترانه سرا آمریکاییانا (#570.15) در کشور DDS.

اگر شما از آن دسته از طرفداران کانتری هستید که تا زمانی که گیتار داغ و خوشمزه است، همه چیز برای شما مفید است، آلبوم جدید جو ری مک دونالد را دوست خواهید داشت. دروگر و رفتن برای تو سخت است این چیز، آهنگ پس از اجرای گیتار، از چکمه‌های سبک تله کستر، تا حرکات آکوستیک درخشان و زیبا و حتی برخی بافت‌های راک جنوبی و چیزهایی که برای اندازه‌گیری خوب در آن ریخته می‌شوند، ارائه می‌دهد.

اما در این رکورد نیز مقدار زیادی سس وجود دارد. در واقع روشی که جو ری می فروشد دروگر برای عموم است “من می خواستم بین انتخاب حرفه ای فردی مانند جری رید و عمق احساسی شخصی مانند تاونز تعادل برقرار کنم. [Van Zandt]” تعداد کمی از مردم قادر به انجام کاری هستند که تاونز به صورت تصادفی روزانه انجام می داد. اما این حکایت از توجهی دارد که در برخی از ترانه‌ها به ترانه سرایی پرداخته شده است که در غیر این صورت ویترینی از مهارت گیتار کانتری است.

و اگر همه اینها برای چیزی که به موسیقی کانتری می آیید کمی بیش از حد هولناک و پیچیده به نظر می رسد، نگران نباشید. یه ذره خوب دروگر منصفانه است که آن را به‌عنوان موسیقی کانتری ساده، آهنگ‌های نوشیدن آبجو، فقط با چند گیتار قدیمی بسیار خوب از مردی توصیف کنیم که سزاوار توجه و گوش دادن به او است. خوشبختانه برای او، دروگر هادی مناسب برای این است.

جو ری مک‌دونالد اهل دره اتاوا در انتاریو، کانادا است – نه دقیقاً کانونی از فعالیت در دنیای موسیقی کانتری، اما نه کاملاً خارج از مسیر شکست خورده. به لطف شبکه جهانی وب، می توانید طرفداران خود را در هر کجا پیدا کنید. می‌توانید بگویید که مک‌دونالد در مورد گیتار کانتری و ریشه‌دار فقط ذاتاً با استعداد و سخت تمرین نیست. او همچنین در سبک‌ها، لحن‌ها و دوره‌ها کار می‌کند و در تفسیر همه آن چیزها به آهنگ‌های اصلی مهارت دارد.

سه ساز این رکورد را زیبا می‌کنند، از جمله آهنگ آغازین «Pippin’s Breakdown»، که به شما امکان می‌دهد بدانید که انتظار دارید این آلبومی باشد که با دقت به آن گوش دهید، نه اینکه گذرا بشنوید. “Beer Bottle Rag” یک گیتار کلاسیک کانتری است، در حالی که “James’s Tune” جنبه آکوستیک و آرام‌تر هنر مک‌دونالد را به نمایش می‌گذارد. اما حتی آهنگ‌های متنی مانند «Party Like We’re Millionaires» و «How A Grown Man Cries» ویترین های باورنکردنی موسیقی هستند و نه فقط از مک دونالد. کمانچه، فولاد پدال و مقداری ماندولین و بانجو به چالشی که مک‌دونالد برای آنها می‌سازد برمی‌خیزد.

از نظر تاونز ون زاند، مک دونالد هنوز هم ممکن است کمی جاه طلب تر از ترانه سرای افسانه ای باشد. اما جهنم، وقتی نواری که شما خود را با آن می‌سنجید تاونز باشد، تقریباً هر کسی شکست می‌خورد. آهنگ “Palomino” مطمئناً در آهنگی مانند “Kathleen” حال و هوای دلچسب ون زاند را به شما می دهد، اما شعر به جای تکیه بر داستان برای ادامه کار، کمی بیشتر سعی می کند شاعرانه و تفسیرگر باشد. کار کردن

“In The Morning” تلاش بسیار موفق تری برای بازی هوشمندانه و بدیع است، در حالی که “Cocked 22’s” دارای آن لحن های مالیخولیایی و نوستالژیک است که استفاده هوشمندانه ای از محیط طبیعی می کند. هیچ کس آهنگ “چگونه یک مرد بزرگ شده گریه می کند” را با “پانچو و چپی” مقایسه نمی کند، اما معلوم می شود که این آهنگ یک آهنگ کانتری هوشمندانه در مورد نوشیدن و دلشکستگی است. دروگر تمایل خود را به آبجو پنهان نمی کند. نیمه دوم آلبوم تا حد زیادی بر روی آن متمرکز شده است. «پارتی آشپزخانه» ممکن است بازسازی «شنبه‌شب لوئیزیانا» خیلی بدیهی باشد، اما شما از تلاش مک‌دونالد برای اطمینان از اینکه رکورد فراموش نمی‌کند، قدردانی می‌کنید.

در حالی که جری رید، بیلی استرینگ و دیگران به عنوان توصیف کننده برای صدای جو ری مک دونالد استفاده شده اند، دانیل دوناتو ممکن است بهترین باشد. دروگر ممکن است برای بعضی ها ضربه بخورد و از دست برود، زیرا مک دونالد شبکه گسترده ای از تأثیرات و حالات را در این آهنگ ها ایجاد می کند. این اثر که صرفاً توسط خودش نوشته شده و کاملاً خود تولید شده است، نتیجه دیدگاه خودش است و تلاش می‌کند قبل از تلاش برای جلب جذابیت جریان اصلی، با خودش صادق باشد. اما قطعا جذابیت قوی در این آهنگ ها وجود دارد، در حالی که آلبوم به عنوان یک بیلبورد برای یک گیتاریست عمل می کند که جهان بزرگ کانتری شایسته دانستن درباره آن است.

8/10

– – – – – – – – –

در Bandcamp خرید کنید