فونتاولین آلبوم 2024، یه بار عجیب، از همان فرآیند نوشتن رشد کرد سرهای سخنگو‘ در نور بمان – ابتدا ریتم، سپس ساختار و تنظیم مجدد آهنگ ها. نتیجه یک کلاژ از رقص پانک بسیار لذت بخش و فریاد بود که اضطراب را به اعوجاج تبدیل کرد و با غرغر متمایز تام وادیل، خواننده اصلی، لنگر انداخت. آنها دو سال آینده را صرف ضبط پیگیری کردند، امروز آمریکایی قلدر XL، در فرآیندی به همان اندازه متراکم اما هولناک تر و حواس پرت تر، ایجاد دنیایی که بر اساس کنجکاوی آزادانه خود، رویکرد تهیه کننده به هیپ هاپ و تمایل به بازبینی ایده های قدیمی اما جدید ساختن آنها ساخته شده است. آنها می گویند: «ضبط بخشی از نوشتن بود و نوشتن بخشی از ضبط بود. به همین دلیل، آهنگ‌ها به این صورت پیش می‌روند: لایه‌ها بین عکس‌های ضبط‌شده و بخش‌هایی از زمان خود در لانگ بیچ جابجا می‌شوند. بخش هایی از همان چرخه حذف شده و دوباره معرفی می شوند. آواز در تنظیم خودکار خیس شده است. هنگامی که آنها آلبوم را در زادگاهشان آستین طی شش ماه آینده تمام کردند، به مجموعه‌ای روی آوردند که ریشه در روح تگزاس داشت – منظره‌ای هیجان‌انگیز از صدای جهش‌یافته، جامعه و ایمان کافی برای ساختن هنر به روش خودشان، طبق شرایط خودشان.
بیشتر بخوانید: ماهی نارک فراتر از رپ ایمویی زندگی می کند
در صحبت با AP، آنها آن را بیشتر خلاصه کردند: “ما با بسیاری از سوالات مشابهی که اولین رکورد ما را راهنمایی کردند راهنمایی شدیم: پایان آکوستیک و الکترونیک از کجا شروع می شود؟ رابطه بین تاریکی و روشنایی، ناامیدی و سرخوشی، خود و دیگران چیست؟ در حالی که اینها همه برای گروه اساسی هستند. آمریکایی قلدر XL نتیجه پرسیدن این سوالات از روی صحنه زنده و در استودیو است، جایی که یاد گرفتیم موسیقی را به سؤالات بیشتری باز کنیم: آهنگ چیست؟ تگزاس چیست؟ ابزار چیست؟ مرد بودن به چه معناست؟ ضبط چیست؟ چگونه او می تواند؟
گروه امشب یک نمایش خانگی در آستین اجرا می‌کند – برای گرفتن جایگاه خود، پاسخ دهید. تا آن زمان، تفکیک آهنگ به تراک آنها را در زیر بررسی کنید.
“بد نیت”
تام وادیل: آن آهنگ واقعاً زمانی شکل گرفت که داشتیم ضبط را کنار هم می گذاشتیم و تونی آن را در صدر قرار داد. آهنگ به نوعی از هرج و مرج کنار هم می آید. این در مورد درک شکننده ای از واقعیت است و ندانستن به کدام حواس اعتماد کنید.
جک اونز: این آهنگ از انگیزه ای برای ساده سازی ترانه سرایی ناشی شد. همه ما برخلاف چیزی که اینجا به آن عادت کرده ایم بازی می کنیم. ساده ترین شیار. ساده ترین خط بیس. ساده ترین گروه کر.سریع.
“تکلیف جزایی”
وادیل: این ضرب برای مدتی در اطراف شناور بود. من بخش آوازی تک نت را در آهنگ «دوست داشته باش اگر بسازیم» توسط 1975 در پشت سرم وقتی داشتم آواز این آهنگ را می نوشتم. ما آن آیه اول را برای ماه ها و ماه ها داشتیم. این آهنگ تا حدود یک سال بعد، در نسخه ای از آهنگ که برای مدتی حذف شد، یک گروه کر واقعی نداشت. من همیشه دارم مزخرفات را بازنویسی می کنم و گاهی می چسبد و گاهی نمی ماند. از نظر موسیقایی، فکر می کنم این آهنگ چیزی در مورد رابطه بین تاریکی و روشنایی، هرج و مرج و انسجام، خشم و سرخوشی می گوید، رابطه ای که ما مدام به آن باز می گردیم، من.نحوه زندگی مخالفان در یکدیگر.
آنتونی لارنس: من نمی‌دانم این آهنگ درباره چیست، اما می‌دانم که به اشکال مختلف در چندین فایل طی سال‌ها وجود داشته است. نسخه نهایی شامل شروع یک نسخه از تور داخلی هلند قبلی، پل و پایان از آهنگ زنده پس از تور، و گروه کر از نسخه دیگری است که قبلا نادیده گرفته شده بود. من تقریباً در سازماندهی این کار گم شدم، اما زمانی که فرم‌ها وجود داشتند، ساختن آن کار سختی بود. گروه های کر همان طور که از نسخه ای از آهنگ بودند که تا حد زیادی نادیده گرفته شد و ما هرگز آن بخش ها را زنده پخش نکردیم. یادم می آید که باید این ایده را به سختی مطرح می کردم. اشعار مقدمه تام نیز دیوانه کننده است.
“دید در شب”
وادیل: این آهنگ در مورد افراط و تفریط و فقط وحشی شدن با آن است. این را در بهار نوشتیم قبل از اینکه بقیه رکوردها را بنویسیم. رومن این نمونه و نمونه شگفت انگیز را برای گروه آورد و آهنگ از آنجا رشد کرد.
“اتاق غذاخوری”
وادیل: این یکی از اولین آهنگ هایی بود که از جلسات ما در لانگ بیچ بیرون آمد. ما می‌دانستیم که چیز جدیدی در آن وجود دارد – چیزی نزدیک‌تر به رپ، اما همچنین تصنیف، چیزی که مت برنینگر می‌توانست با آن بخواند. تولید آنتونی روی این آهنگ در ابتدای جلسات در لانگ بیچ واقعاً لحنی را تنظیم کرد که جهت صدا و روند ضبط را هدایت کرد. متن ترانه در مورد بودن در انتهای اسکله با کسی است که همه چیز متوقف می شود و به درد ناب تبدیل می شود.
لارنس: این آهنگ در مراحل اولیه قرار داشت، و در نگاهی به گذشته به من نشان داد که چه تم تولیدی بزرگی برای ضبط خواهد بود: تداخل تصادفی و متقابل بافت. ساز این آهنگ برای من دیوانه است. این یک تماس و پاسخ دائمی متورم‌ها، فلاش‌ها، بریدگی‌ها و غیره است که در داخل و خارج از دیالوگ با ابزار بزرگ‌تر وجود دارد. معادل موسیقایی تکنیک کات آپ هر چه باشد.
صحرا 2
اونس: با توجه به نداشتن یک درامر اضافی در گروه، من واقعاً می خواستم سوزن ریتمیک را به سادگی متمایل کنم. من این ریتم را در ساعت‌های ضبط بداهه‌ای که پس از بازگشت به آستین از کالیفرنیا داشتیم، پیدا کردم. من و تام با هم آشنا شدیم و پل را بدون ملودی انجام دادیم. همانطور که احساس می‌کردیم یادداشت‌ها همچنان در حال رشد هستند، یادداشت‌ها را جابه‌جا کردیم. من فکر می‌کنم این تقریباً یک مسیر مانع صوتی برای تام ایجاد کرد تا هنگام نوشتن ملودی بعد از این واقعیت حرکت کند. صدای بوق به قدری متراکم است که هنوز مطمئن نیستم دقیقاً چه آکوردهایی هستند.
لارنس: این آهنگ هنوز برای من معنی ندارد، اما از نظر تولید سرگرم کننده بود. من آن را به همین جا می گذارم.
“چسب”
وادیل: یک روز کر و چند آکورد را تمرین کردم و از آنجا رفت. آنتونی در شعر کمک کرد. او یک غزل سرای ابلهانه است. و من عاشق تولید او در این آهنگ هستم – او آواز را به گونه ای تنظیم کرد که تکمیل کننده بقیه آهنگ های Auto-Tune در ضبط باشد. من به این اشعار افتخار می کنم – ماه هاست که این آواز را در جیب پشتم دارم.
لارنس: من این آهنگ را از نظر بی واسطه بودن ضبط به تیتراژ تشبیه می کنم. ارواح از ایده های اولیه وجود دارد و لایه ها به طور مداوم بین عکس های ضبط شده و ضبط های اتاق جابجا می شوند تا آن برداشت ها را پخش کنند. من تصور پریدن به یک فضای دمو متفاوت برای قسمت میانی مثل آهنگ بلند Jockstrap را داشتم. در سراسر این آهنگ خونریزی وجود دارد، اما وقتی نوبت به نهایی شدن رسید، مجبور شدم از یک وب سایت هوش مصنوعی استفاده کنم تا پیانوی نسخه اصلی را از سر و صدای آهنگ های دیگر جدا کنم، زیرا ما آهنگ را با همه چیزهایی که همیشه از طریق برق پخش می شود ساخته ایم. یک سستی وجود دارد که یک امضای تصادفی برای برخی از تولیدات من است که در روزهای خوب من عاشق این آهنگ هستم و در روزهای بد باعث می شود احساس احمق بودن کنم. من همچنین باید چاپ دقیق این وب سایت هوش مصنوعی را بخوانم زیرا ممکن است دیگر صاحب آهنگ نباشیم.
“تگزاس”
وادیل: در هفته آخر ما در استودیو در لانگ بیچ، سیل کر کانتی در تگزاس اتفاق افتاد. تقریباً همه کسانی را که در خانه می شناسم تنها یک یا دو درجه با کسی که یکی از عزیزانشان را در سیل از دست داده بود فاصله داشتند. بنابراین، زمانی که ایده اولیه را با هم در یکی از آخرین جلسات اصلاحی خود در استودیو، که بستری از سینت ها و درام هایی است که در ابتدای آهنگ می شنوید، به ذهنمان خطور کرد.
ماه ها، ما این ایده را “تگزاس” نامیدیم. ترسیدم آهنگی با این عنوان بنویسم. تا اینکه در آن بهار به بروکلین نقل مکان کردم، آکوردها و اشعار را پیدا کردم تا روی آن بنویسم. من به موسیقی کانتری بسیار گوش دادم، همانطور که بسیاری از مردم پس از نقل مکان از تگزاس به آن گوش می دهند. در اتاق کوچکی که از هم اتاقی ام اجاره کرده بودم، جا برای وسایل زیادی نداشتم.فقط گیتار آکوستیک و میکروفون او.
لارنس: من این آهنگ را بیشتر به‌عنوان یک آهنگ هیپ‌هاپ تولید کردم، زیرا فقط چند عنصر موجود برای ساختن ابزاری برای تام داشتم که روی آن کار کند – یک قطعه الکترونیکی عجیب و غریب که با خط موگ در تعامل است، برخی نویزهای مصنوعی و یک ضرب درام. بنابراین تمام تکنیک‌های حذف/معرفی عناصر از یک حلقه، قرار دادن قطعات مشابه در بخش‌های مختلف و غیره، از انجام ضربات بی‌شمار، در اینجا نتیجه داد. گیتار تام، آواز و باس رومن آن را به آهنگ تبدیل کردند.
“تو”
وادیل: جک سال گذشته این مجموعه‌های انفرادی را فقط با درام و آواز خود شروع کرد. ما برای دیدن یکی در سوراخ در دیوار رفتیم که در آنجا نسخه ای از این آهنگ را که روز قبل نوشته بود پخش کرد. او آن را به من داد و من چند نمونه اضافه کردم و در چند ساعت شعر و کر را نوشتم. سپس در خط لوله: رومن باس اضافه کرد، تونی آن را تولید کرد. سهولتی که ما آن را نوشتیم به نظر موفقیت آمیز بود.
لایل لاوت من را در این مورد دنبال می کند. او استاد پنهان کردن تنش در زبان ساده و فرم های آهنگ ساده است. این و “تگزاس” دو آهنگ آخری بودند که برای ضبط نوشته شدند. من به آن دو آهنگ به عنوان یک زوج مخفی فکر می کنم.
بنگ بنگ
وادیل: ضبط این آهنگ لذت بخش بود. من واقعاً به صدای پدی که در اینجا انجام دادیم افتخار می کنم، که همان پروبی سینت است که از طریق آمپر در اتاق های مختلف پرتاب می شود و با میکروفون های مختلف دریافت می شود. این ویژگی با بافت خشن در نحوه بیرون آمدن رزونانس وجود دارد که من آن را دوست دارم. من واقعاً قسمت بیس رومن را دوست دارم، که باید هر کاری را که فکر می کردم روی کلیدها انجام می دهم معنی می داد.
در مورد آکوردها و ریتم صعودی جک و نمونه های آنتونی چیزی شوم، چیزی غلیظ و گسترده وجود داشت. مرا به یاد باتلاق ها و دریاچه ها و رطوبت زادگاهم در نزدیکی خلیج تگزاس انداخت. من سعی می کنم آن را در اشعار منعکس کنم. بازی‌های ویدیویی یا هر چیز دیگری در داخل، در حالی که این نیروی فراگیر، این حضور مداوم خفه‌کننده روی پنجره‌ها می‌آید و آنها را مه‌آلود می‌کند، و در درون شما فقط دیوانه می‌شوید و احساس می‌کنید که در حال انفجار هستید.
اونس: این آهنگ به تثبیت مسیر برای بسیاری از اشعار پرکاشن این آلبوم کمک کرد – فکر در مورد طبل ها و نویزهایی که من به عنوان قلاب یا گروه کر استفاده می کنم. فضای موجود در این آهنگ به وضوح ریتمیک بیشتری اجازه می دهد، که فکر می کنم به بقیه آهنگ ها نیز منتقل شود.
لارنس: من به یاد دارم که تلاش بزرگی برای تولید در این زمینه این بود که اجرای آواز تام به راه درست افزایش یابد و تغییر کند – تغییرات جزئی در صدای آوازی، افزایش حجم و شدت و ملودی برای اینکه آهنگ بتواند زمان اجرا خود را به دست آورد و هدف را به مخاطب برساند. همچنین فکر می‌کنم داشتن یک دقیقه و نیم مقدمه کار سختی است. این نشان می‌دهد که ما در حال یادگیری صبر و حوصله هستیم و من هیجان زده هستم که این برای کارهای آینده چه معنایی دارد.
“اتم”
وادیل: به نوعی مانند سرود طراحی شده روی درام ها و پیانوی ایستاده در استودیوی خانگی آنتونی. سرودهای من همیشه با آن احساس امنیت و با هم بودن آغشته است، و خواندن آنها در مورد اشتیاق برای آن حالت است. تونی با نمونه های اینجا رفت. BFFs Walter و Sowmya (Felt Out) در این آهنگ حضور دارند – والتر در حال نواختن EWI و Sowmya در حال خواندن هارمونی. فکر می کنم این آهنگ و “American Bully XL” دوقلو هستند. چیزی در مورد نحوه زندگی جک در یک متر عجیب و غریب وجود دارد که جنبه خاصی از گروه را نشان می دهد و به نظر می رسد به ما این حق را می دهد که ناز باشیم.
اونس: فکر می‌کنم همه اعضای گروه این موضوع را متفاوت گزارش می‌کنند.
لارنس: این آهنگ نمونه آهنگی است که ما نتوانستیم مجوز آن را بگیریم، بنابراین در اینجا به آن اشاره نمی کنم. فقط تا سران بدانند.
“قلدر آمریکایی XL”
وادیل: یک ماه قبل از ضبط، «قلدر آمریکایی XL» را نوشتیم یه بار عجیب.این در اصل یک ضرب آهنگ رقص درام با طبل تله و سینت های زنجیره جانبی بود. جک به تازگی آهنگ عجیب و هیپنوتیزم کننده را نوشته بود. آکوردهای رومن ساده و شیرین بود. من جمله مهمی را در یک تیتر خبری در مورد ممنوعیت یک نوع پیت بول توسط بریتانیا دیده بودم و فکر می کردم که در آن تبعید رقت انگیزی وجود دارد. بعد از “And I pace the slats/And I Pace the Slats/And I I Pace the Slats/And I To In The Circles/Like a American Bully XL” بقیه آهنگ به سرعت آمد. آهنگ احساساتی، مستقیم و اعتراف جدیدی داشت که به نظر می رسید جایی در آن نداشت. یه بار عجیبما آن را از طریق بازنویسی ها و تکرارهای مختلف در طول سال ها قرار دادیم. در یک مقطع ما آن را به عنوان یک آهنگ عظیم راک استادیوم بازنویسی کردیم.
تقریباً هرگز آن را زنده پخش نکردیم. اما دری را باز کرد که در نهایت در رکورد باز می شد. اشعار مربوط به غم و اندوه است. این اولین مثالی بود که داشتیم که یک آهنگ فونت می تواند حاوی مطالب احساسی مستقیم تری باشد. آنتونی یک چشم انداز تولید برای این آهنگ داشت که به خالص ترین شکل آکوستیک آن کاهش یافته بود. ریا ماهش (نور بی صدا) اتفاقاً آن آخر هفته در شهر بود، بنابراین او برای ضبط وکال پشتیبان آمد. تونی آهنگ را تا حد ممکن به گوش نزدیک کرد. روز بعد رکورد را برای آل فرستاد تا میکس شود. انگار از همان دری که وارد شدیم بیرون رفتیم.
لارنس: من توانستم تولید این آهنگ را خیلی سریع به پایان برسانم زیرا بلافاصله از نظر خلاقیت در اوج بازی خود بودم، بقیه آلبوم را به‌تازگی تمام کرده بودم و آنقدر خسته بودم که به جزئیات اهمیت نمی‌دادم، که ترکیب خوبی است.و آهنگ نمی خواست بزرگ باشد.تمام لایه های بافت و ساختار در ابتدا با هم مونتاژ شده و مانند بسیاری از چیزها حک شده بودند.این آهنگ از یک ویدیوی وب کم از یک آقای مسن تر که “Iris” توسط عروسک های گو گو را می خواند – همه آهنگ های آوازی نمونه برداری شده است.چکیدن در شیرینی غم انگیز.
